แต่ผมกลับไม่เคยคิดว่า เวลาเป็นเรื่องที่โหดร้ายที่สุดเลยครับ

ถ้ามันโหดร้ายจริงอย่างที่เขาว่ากัน ทำไมเวลาเรานึกถึงเรื่องราวในอดีตแล้วมีความสุขล่ะครับ

ความสุขบังเกิดขึ้นทุกครั้งที่นึกย้อนหลังกลับไปในอดีต ความผิดที่ตัวเองทำโง่ๆ ร้องไห้แทบตาย ตอนนี้กลับนึกขัน เคยอกหักอกเดาะ กินไม่ได้นอนไม่หลับ น้ำตาซึม มาตอนนี้นึกถึงทีไร ขำตัวเองทุกที

ผมคิดว่าความเปลี่ยนแปลงต่างหากที่น่าสลดใจมากกว่า เคยเดินในทุ่งนา มาตอนนี้ไม่มีโอกาส เคยอยู่สมุยตอนที่ถนนยังไม่ดี นอนบังกะโลราคา 30 บาท ตอนนี้ทำไม่ได้

เมื่อก่อนเคยชอบให้พ่อเล่าเรื่องในอดีตให้ฟัง มาวันนี้ต้องเล่าให้ลูกสาวฟังทุกคืนตามคำร้องขอ (ไม่ได้เล่ามาเกือบเดือนแล้ว ยกเว้นตอนที่กลับบ้าน)

เวลาอยากมองอดีตแล้วยิ้ม รู้ไหมครับทำอย่างไร

ลองมองดูลูกๆของเราสิครับ นั่นแหละอดีตที่เราเคยผ่าน และพวกเขาก็กำลังเป็นกระจกที่เรากำลังส่องอยู่