เบื้องต้น ขอออกตัวก่อนว่าไม่เก่งเรื่องนี้..

อาจเป็นไปได้ว่าเราต้องผ่านเหตุการณ์ร้ายๆในชีวิตก่อน เช่นก่อนที่รู้จักความพอเพียงมันอาจต้องเป็นหนี้สินกันก่อน ต้องอดอยาก ไม่มีจะกิน ไม่มีเงินมาใช้จ่ายตามที่เราต้องการ เมื่อประสบปัญหา จึงเริ่มหาทางออก และความพอเพียงนั่นแหละก็คือคำตอบ.. เพราะเราเรียนรู้แล้วว่าความไม่พอเป็นอย่างไร ความขาดแคลนเป็นอย่างไร.. มันเกิดจากการเรียนรู้จากภายในออกสู่การประพฤติปฏิบัติของตัวเราแต่ละคน และวิธีคิดของคนแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน..

อีกวิธีก็คือการเรียนรู้จากประสบการณ์ของคนอื่นที่เขากระทำจนประสบความสำเร็จมาแล้วจนเรียกได้ว่าเป็นปราชญ์ชาวบ้าน เช่น ที่ชุมชนบ้านไม้เรียง หรือตัวอย่างชีวิตของผู้ใหญ่วิบูลย์ ที่ จ.ฉะเชิงเทรา เป็นต้น

สำหรับผมว่ามันสำคัญที่วิธีคิดตั้งต้น เพราะถ้ายังไม่เข้าใจ มันก็ปรับวิถีชีวิตลำบาก เพราะการลด ละ ส่วนเกินของชีวิต ที่มายาสังคมโหมผ่านสื่อต่างๆ จนกลายเป็นค่านิยมของสังคมเพราะมันฉายภาพซ้ำไปซ้ำมาชวนให้เราหลงไหลเพลิดเพลินไปกับมัน จนความอยากความต้องการที่เกินพอดี การสะสมส่วนเกินจึงเกินขึ้น.. เมื่อเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ ในสังคม มันจึงเกิดปัญหาที่ใจเป็นสำคัญ.. ใจของคนที่เอาสิ่งนั่นๆ ไปวัด ไปเปรียบเทียบ …

เราบอกว่าเราล้าหลังอเมริกาอยู่ 50 ปี
เราบอกว่าลาวล้าหลังเราอยู่ 50 ปี

แต่คนฝรั่งชอบบ้านเราที่ล้าหลังเขาอยู่ 50 ปี เราบอกว่าชอบกรุงเวียงจันทร์ที่ล้าหลังเราอยู่ 50 ปี…

จริงๆ แล้ววัตถุถูกพัฒนา แต่จิตใจกลับแย่ลงจากการพัฒนาแบบนั่น เรากลับโหยหาจิตใจแบบชาวบ้านที่โอบอ้อมอารีมีศีลมีธรรมกันต่างหาก คงต้องให้ผู้ที่เข้าร่วมโครงการค้นหาสิ่งที่ต้องการเห็น และทำร่วมกัน เริ่มจากภายในตัวเองก่อน แล้วแลกเปลี่ยนกับเพื่อนๆ รอบตัว จนเห็นแจ้ง ประมาณนั่นครับ..