ปวงปัญหาแทรกซ้อน ที่เขตและโรงเรียนเป็นผู้สั่งสมอีกก็คือ
(๑) ใช้ครูทำงานธุรการต่างๆ มากเกินกว่าเวลาที่จะจัดกิจกรรมการเรียนการสอน
(๒) นโยบายฝาก กิจกรรม และมหกรรมต่างๆ ที่เบียดบังเวลาเรียนของนักเรียนมีมากเกินจำเป็น
(๓)
โรงเรียนขนาดกลางและขนาดใหญ่จัดจำนวนเด็กแต่ละห้องเรียนมากเกินกว่าจะรักษา
คุณภาพได้ คือราว ๓๐-๔๕ คน
ซึ่งถ้าจะให้สามารถจัดการเรียนการสอนได้อย่างมีคุณภาพแท้จริงแล้ว
จะต้องไม่เกินห้องเรียนละ ๒๕ คน
(๔)
นอกจากที่กล่าวแล้ว อุปสรรคใหญ่หลวงอีกประการหนึ่งก็คือ
การทำงานแบบขาดจิตวิญญาณและสำนึกรับผิดชอบของ ผอ.และครูอีกจำนวนหนึ่ง
เรื่องนี้มักเกิดจาก ผอ.โรงเรียนเป็นผู้สั่งสมโรคหย่อนสภาพเสียเองก่อน
จากนั้นเชื้อโรคความย่อหย่อนอ่อนแอจึงจะค่อยลามไปที่ครูบางคน และบางคน
นานวันเข้าเมื่อเปลี่ยน ผอ. แม้ ผอ.
คนใหม่จะมีไฟมีพลังสร้างเสริมคุณภาพอย่างไร
โรคร้ายที่เกาะกินวิญญาณครูบางคน บางส่วน ก็ยากที่จะเยียวยา หมดสภาพ
รอวันเกษียณอย่างน่าเศร้าและเวทนายิ่งนัก ... ข้อนี้
ครูดีทุกคนจะต้องไม่พลอยติดเชื้อโรคร้ายไปด้วยนะครับ
และต้องไม่ตกหลุมพรางของความน้อยใจ หรือท้อแท้
ไม่เช่นนั้นแล้วเราจะไม่เหลือความหวังอันใดอีกเลย...