อาจารย์เขียนได้ตรงกับใจอยากพูดเลยค่ะ..การให้นี้..เป็นผลและเป็นตัวชี้วัดความสุขภายในตัวได้ด้วยค่ะ..ทานบารมีที่อาจารย์ว่านั้นเป็นตบะอย่างยิ่งจริงๆ ประสบการณ์ตรงของตัวเองคือ บางทีที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มหรือไม่มีความสุข ความคิดที่จะให้มันขาดหายไปจากการรับรู้ค่ะ คิดแต่อยากได้จริงอย่างเดียวอ่ะ แต่เมื่อรู้ตัว รู้ใจ และใจมั่นคงขึ้น สบายใจมากขึ้นมันก็รู้สึกอยากทำดีขึ้นมาบ้างและค่อนข้างยืดหยุ่นต่อคนอื่นได้มากขึ้นโดยอัตโนมัติเลยทีเดียว..จากการอ่านบันทึกนี้ของอาจารย์มันกระตุ้น ชวนให้คิดว่าถ้าเรามองว่าการเขียนบันทึกที่ดีๆ/ การตั้งใจทำงานดีๆ คือการให้อย่างหนึ่งที่เป็นเหมือนการทำบารมีที่เราพึงต้องกระทำต่อตนเองและผู้อื่นอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ สิ่งนี้น่าจะพอช่วยทุเลาปัญหาขาดความเพียรในการบันทึกของตัวเองได้ในระดับหนึ่ง..ชอบกับแนวคิดที่อาจารย์นำเสนอในบันทึกนี้ค่ะ