อมยิ้มเมื่อนึกถึงตอนที่สมองช่างหาเหตุอ้างความชอบทำในการกินเกินตั้งใจของอาจารย์..เพราะเป็นเหมือนกันและก็เคยทุกข์กับความล้มเหลวและผิดหวังที่ตั้งใจจะสำรวมในการบริโภคแต่ทำไม่ได้ตลอดต่อเนื่อง เมื่ออ่านแล้วเข้าใจมากขึ้นและจะตั้งหลักใหม่สู้กับความไม่เคยชินต่อความพอให้รอดไปในแต่ละวันค่ะ..ขอบคุณสำหรับบทความดีๆค่ะ