อ่านแล้วทึ่งกับอุดมคติของทั้ง 2 ท่าน

  ที่มีทางเดินแตกต่างกันตามบริบทของสถานภาพทางการดำเนินชีวิตและภูมิหลังของสาขาทางการศึกษา และที่สำคัญสุดคือ ประสบการณ์การทำงานที่ต่างกัน ผมเดาว่าทั้งสองคงจะเป็นคนรุ่นๆ เดียวกันที่พึ่งจบการศึกษาแล้วทำงานได้สัก 1-2 ปี ใช่ไหม ถ้าใช่ คุณสวน คงเรียนพัฒนาสังคม แต่คุณ Pong ยังเดาไม่ออก แต่คงไม่ได้เรียนสาขานี้แน่ และคงมีแนวคิดทางด้านการบริหารจัดการมากกว่าการพัฒนา ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็คงจะคุ้นเคยกับคำว่า "ศึกษา เรียนรู้ ประสบการณ์จริง" ผมเชื่อว่า หากคนเราได้คลุกคลีกับ สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอยู่เสนอ เขาคนนั้นก็จะปรับเปลี่ยนพฤติกรรม บุคคลิกาพ ความชื่นชอบ จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน ดังเช่น งานที่คุณทำอยู่   

ในทางกลับกัน เมื่อใดที่คุณตื่นเช้าขึ้นมาแล้วคุณรู้สึกว่า “คุณไม่อยากไปทำงานแล้ว” นั้นแหละมันถึงเวลาแล้ว หรือหาทางเลือก แต่ถ้าไม่มีทางเลือก “ก็ต้องทน” “ทน” ทำในสิ่งที่มีให้ดีที่สุด

ผมเองก็มีชีวิตที่ไม่ปกติ เหมือน คนทั่วไปในทางปฏิบัติ บางเวลาก็เศร้ากับชีวิต บางเวลาก็มัน บางเวลาก็เครียด บางเวลาก็หวานชื่น นี้แหละ “รสชาติของชีวิต คับ…”