ส่วนตัวแล้วที่พาไปลองเพราะคิดว่าไม่ได้แค่นั่งหลับตา เพราะด้วยนิสัยเด็กส่วนใหญ่ก็คงไม่ชอบอยู่นิ่ง ๆ  เคยอ่านเจอในหนังสือ ที่ดร.วรภัทรเขียนประมาณว่า อย่าสอนให้ลูกเกลียดธรรมะ คือไม่ยัดเยียด หรือบังคับให้ต้องปฏิบัติ ดูตามธรรมชาติของเด็ก ยังแนะนำให้ฝึกแบบมวยจีนเส้าหลิน น่าจะเหมาะกว่า เป็นการสร้างสติ สร้างสมาธิเหมือนกัน แบบนั้นน่าจะดีกว่า  คิดว่าหากเราพิจารณาหลาย ๆ อย่างในการใช้ชีวิต เราก็ค่อย ๆ สอนให้เขาพยายามมีสติได้นะคะ อาจไม่ต้องเป็นทางการขนาดนี้  ฝึกแบบที่ตัวเองฝึก คือฝึกมีสติกับชีวิตประจำวัน เช่น ทานข้าวให้เขาอยู่กับการทานข้าว จืด เผ็ด ร้อน หวาน ฯลฯ  ตัวเองก็ไม่ได้จะทำตลอดเวลา อยากได้เด็กดี ก็ต้องพยายามสรรหาหาวิธีจัดการเนอะ  คุณธวัชชัยยังดีได้มีโอกาสพาลูกไปวัดบ่อย ๆ ตัวเองกับลูกห่างวัดมาก ๆ ค่ะ  แต่ก็ชดเชยแบบอื่นแทน  ครั้งหน้าหากมีกิจกรรมนี้อีก ก็จะพาลูกไปอีกคะ เขาสัญญากับคุณยาย(หมอ)ไว้แล้ว ค่อย ๆ จับมือกันเดินไปด้วยกันทีละก้าว  ๆ สักวันคงถึงจุดหมายเนอะ