อันที่จริง จะรักเป็น ก็ต้องลืมเป็นบ้าง... ภาษาธรรมเรียกว่า ให้อภัย  ภาษาคนเรียกว่า รู้จักลืม  

แต่กว่าจะรู้ได้  ก็เกือบถึงอีกฝั่งของชีวิตแล้ว.....เราทุกคนส่วนมากก็เป็นเช่นนี้...เราก็เช่นกัน...(ฮา)....