วันนี้ผมได้อ่านบันทึกนี้พร้อมกับสายฝนที่ตกลงสู่  " พื้นโลก :  แผ่นดินแห่งนักคิด "  ผมรู้สึกหดหู่ใจถ้าเกิดว่าเวทีแห่งนี้ได้ถูกยุติลงไป ผมยอมรับว่าผมพึ่งรู้จักสิ่งดีๆบนหน้าเวปนี้เอง แต่ความรู้สึกตอนนี้เหมือนผมได้รู้จักมานานแสนนานเลยทีเดียว

          ผมมีสิ่งๆหนึ่งที่จะบอกเลยนะว่า การที่เราผิดคำพูดตัวเองเป็นเรื่องที่ผิดร้ายแรงมากมายเพราะแม้แต่ตัวเองยังผิดสัญญาที่ให้กับตัวเองไว้ แต่ ถ้าเราผิดสัญญากับตัวเองเพื่อให้ความรู้กับบุคคลอื่นผมว่านะสัญญาก็ไม่มีความหมาย ถ้าเรารัก เราศรัทธา และเราต้องการที่จะให้ให้ในสิ่งที่ เราอยากจะให้กับผู้อื่นต่อไป ผมก็ได้มีวาทกรรมที่จะมอบให้กับพี่ชายที่ผมรักและศรัทธาคนนี้

     " 200  คือ  สัญญา       ต่อยอด  คือ  ศรัทธา "