กระดาษแผ่นดิน

 ณ ที่นี้ สุขดี กว่าที่ไหน

ไม่สร้างกฎกติกาให้ฆ่ากัน

เจ้าปกครอง เขตแดน แผ่นกระดาษ

ความตั้งใจ จานเจือจากเนื้อใจ

บอก .. “พ่อจ๋า ดูซิ...นี่ภาพหนู”

ตามองเพ่ง สักพัก แล้วพึมพำ

ว่า "ตรงนี้หนูวาดราษฎร"

หน้าทุกหน้า อาบยิ้ม อิ่มนานยาว

 ไม่ลงสี หนูคงไม่ลงสี

เช่นร้อยพัน อันธพาล ผ่านหน้าจอ

เขาคงมี ภาพวาด กระดาษเขา

เขาคงขีด สงคราม ความเกลียดชัง

อยากลบรอย ลบล้าง ด้วยยางลบ

ก่อนตะกอน สกปรก ตกตะกอน

 ณ ที่นี่ นาทีนี้ คือที่ไหน ?

กับสังคม แตกต่าง ถึงทางตัน

ประชาธิปไตย เบ่งบาน เต็มลานฝัน

ไม่ขีดคั่น พื้นที่ ด้วยสีใด

ตวัดวาด....เส้นสื่อ....แสนซื่อใส

ปาดเหงื่อไคล จนแก้มน้อย เปื้อนรอยดำ

ยกรูปชู แย้มยิ้ม อย่างอิ่มหนำ

กลั่นน้ำคำ หยาดเยาว์ เล่าเรื่องราว

พานแว่นฟ้า คืออาภรณ์ ผ่อนร้อนหนาว

ใต้ดวงดาว สันติภาพ ทาบแสงทอ

ไม่อยากมี เหลือง - แดง แบ่งแม่พ่อ

บ้างหลอกล่อ บ้างก่นด่า ไม่น่าฟัง

หลอมรูปเงา ร้ายร้าย ระบายหวัง

สงสารจัง กระดาษ, ราษฎร

หยุดจุดจบ หดหู่ อุทาหรณ์

ฝังทุกข์ร้อน แนบภาพ ตราบนิรันดร์

ใครหนอใคร แลเหลียว หนึ่งเสี้ยวฝัน

ภาพเหล่านั้น ลบเลือน เปื้อนน้ำตา