" พระพุทธเจ้าสอนเราให้มีจิตใจเนกขัมมะ  ทิ้งสิ่งอันเป็นที่รัก เราชอบ เราหวง เราห่วง เราพิลัยรำพัน มาอยู่กับการเสียสละการปล่อยการวาง"  อ่านตรงนี้แล้วรู้สึกเบาสบาย ทำให้กลับมาระลึกรู้สึกตัวได้อีกครั้ง หากแต่ว่ายังละ.....ไม่หมดใจเสียที ก็ปากดีไปงั้น...อิอิ ถึงว่า ทุกวันนี้ถึงได้หัวเราะ ร้องไห้ พิลัยรำพันสลับกันไป  เวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนี้       แล้วจะเพียรพยายาม ทำให้ได้ ในสิ่งที่สอน ชอบทุกๆบันทึก ทุกอนุทิน เหมือนได้ยินพระเทศน์เลย