โดยส่วนตัวแล้วผมมีความภาคภูมิใจมากที่เกิดเป็นลูกหลานผู้ไท (บ้านคำชะอี อ.คำชะอี จ.มุกดาหาร) เพราะภาษาผู้ไท เป็นภาษาที่ไพเราะอ่อนหวาน นุ่มนวลไม่แข็งกระด้าง มีสำเนียงเป็นเอกลักษณ์และคนผู้ไทมีน้ำใจงดงามเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ครับ ปัจจุบันนี้ผมอยู่กรุงเทพฯ เพื่อนร่วมงานที่เป็นคนกรุงและคนภาคอื่นๆชอบอ้อนวอนให้เว้าภาษาผู้ไทให้ฟังบ่อยๆเพราะเขาบอกฟังแล้วชอบ ไพเราะ (บางทีพวกมันก็ขำ)เพราะคำศัพท์บางคำเขาแปลไม่ออกเช่น เพิ้ง=จริง  เค่อ=ใกล้  เจ๋อ=ใจ เว้าบะลำบะลอย=พูดมั่วๆ และคำที่ทำเอาเพื่อนมันขำก๊าก!! คือ โหโค้ย,!!=หัวเข่า 55555! เวลาที่ผมโทรศัพท์กลับบ้านทีไร พวกมันจะชอบมานั่งฟังผมพูดผู้ไท จนพวกมันจำและพูดได้ เช่นคำว่า เอ็ดผะเหลอ,เอ็ดเผอ,โต๋ จะไป๋ซิเลอ, จะไป๋เผอ, คื่อซับแท้ (สวยแท้) ,อันนี้เล่าให้ฟังขำๆนะครับ แต่สาวผู้ไทและหนุ่มผู้ไท ที่คำชะอี มีแต่สวยๆหล่อๆทุกคน555! อันนี้เรื่องจริงท้าให้ไปพิสูจน์ ต้นพฤษภาคมของทุกปี คำชะอีเรามีงานยักษ์ครับ ขอประชาสัมพันธ์ล่วงหน้านิส...นึง อ่านะ งาน "กินข้าวปุ้นบุญบั้งไฟล้านบ้านคำชะอี" เราจัดทุกปีครับ  ขอส่งท้าย "ผู้ไทเฮา มี๋เห้อลื่มวัฒนธรรมคว่ามเป๋นผู้ไทเด้อ... เห้อฮักแพงเด๋ว เบิ่งแยงเด๋ว เฮาเป๋นพี่น้องเด๋ว ผู้ไทคื่อเด๋ว มาซ้อยเด๋วสืบสานวัฒนธรรมผู้ไท เห้อยั่งยืนสืบไป๋"