^{วัดศิลปพม่า ในภาคเหนือตอนบน  บางวัดเรียก "วัดเงี้ยว" (หมายความว่าวัดของชาวไทยใหญ่ สร้างโดยชาวไทยใหญ่ เพราะชาวไทยใหญ่ ชาวเหนือเรียกว่า "เงี้ยว" ซึ่งชาวเงิ้ยวสมัยก่อนจะเป็นพวกพ่อค้ามาค้าขาย) เป็นศิลปะแบบพม่าเช่นกัน  เพราะไทยใหญ่กับพม่ารับศิลปวัฒนธรรมกันและกัน และศาสนาพุทธในพม่าเข้มแข็งมาก เผยแพร่แผ่ขยายมาจากภิกษุชาวพม่า ไปทางเหนือ จนจนถึงสิบสองปันนา (ซึ่งเป็นชาวไทลื้อ ญาติ ๆ กับชาวไทยใหญ่)}  

และสมัยก่อน พระเจ้ากาวิละแห่งเชียงใหม่ ภาคเหนือตอนบน ถูกปกครองโดยพม่า (ชาวเหนือ เรียกชาวพม่าว่า "ม่าน") จึงได้รับอิทธิพลต่าง ๆ จากพม่า ปัจจุบันได้กลมกลืนกลายเป็นเอกลักษณ์ของ "ชาวเหนือ" (จาวเหนือ) ไปแล้ว  วิถึแบบไทยภาคกลางเข้ามาทีหลัง  เห็นได้จาก ชาวเหนือจะเรียกคนไทยภาคกลางว่า "คนไท" หรือ "คนใต้" (มิได้หมายถึงชาวปักษ์ใต้ แต่หมายถึงชาวที่อยู่ทางใต้ลงไป ก็คือคนไทยที่พูดภาษาไทยภาคกลางนั่นเอง)

คนรุ่นเก่า ๆ จะเห็นความแตกต่างเล็ก ๆ น้อยนี้มาก  แต่คนรุ่นหลังอาจไม่สังเกตุเห็น  เช่น

ภาษาพูด ระยะหลังมีการพูดทับศัพท์ภาษาไทยภาคกลาง โดยใช้สำเนียงชาวเหนือ  ลักษณะเช่นนี้มีมากขึ้น ๆ ตามกระแส  ทำให้บางครั้งหารากเหง้าศัพท์ของ "คำเมือง" (ภาษาเหนือเรียกว่า คำเมือง) จริง ๆ ผิดเพี้ยนไป 

ลักษณะเช่นนี้ก็คงเหมือน ๆ กับชาวไทยอีสาน  ที่พูดทับศัพท์ภาษาไทยกลางกันมากขึ้น โดยใช้สำเนียงอีสาน ซึ่งการพูดทับศัพท์นั้น อาจทำให้ศัพท์ในความหมายดั้งเดิมไม่ได้ความหมาย ไม่เข้าใจได้