สวัสดีปีใหม่อีกครั้งค่ะพี่หมอ 

ตอนเด็กๆ นั้น แม้ตุ๊กตาเก่าๆ ของจุกจิกเล็กๆน้อยๆ เราก็เก็บงำรักษาหวงแหน สมบัติส่วนตัวนี้ใครจะมาหยิบจับต้องบอกกล่าวไม่เช่นนั้น...อาจมีเรื่องราวงอแง...นะคะ

ครั้นโตขึ้นเราก็สะสมสิ่งของ เรื่องราว ความรู้สึก ....เรื่อยไปจน อัตตาตัวตน... สะสมพอกพูนไว้จนมากมายเกินกว่าจะรู้ตัว 

ลืมไปเลยว่าแท้ที่จริงแล้ว ชีวิตนั้นเรียบง่ายและไม่ได้ต้องการ "อะไร" มากมายขนาดนั้นเลย

ดีใจที่วันนี้ตัวเองมองเห็น...จึงตั้งใจค่อย ลด ละ เลิก...ไปค่ะ   :)