สมัยเด็กๆผมก็เดินไปสวนผ่านทางลักษณะนี้บ่อยเหมือนกัน จะเรียกว่าเดินก็ไม่เชิงเพราะพอถึงทางเดินลักษณะนี้ หากไปคนเดียวเป็นต้องใส่เกียร์หมา(วิ่งไม่หันมองหลัง)แทบทุกครั้งไป เพราะมันวิเวกวังเวงแล้วยังผ่านสุสานด้วย นึกแล้วยังขนลุกพราวอยู่เลย บรื๋อ....

บ้านผมไม่ใช้คำนี้(อีกแล้ว)ครับ ถ้าหากพูดว่าทางพลี สงสัยเขาจะเข้าใจว่าทางฟรีซะมากกว่า

อย่างที่บอกครับว่าแถบสะกอมเป็นรอยต่อระหว่างภาษาไทย(ภาคใต้)กับถาษามลายู(ถิ่น) ทางเดินลักษณะนี้บ้านผมจึงเรียกโดยใช้ศัพท์มลายูสำเนียงสะกอมว่า "ลุรง"

คำว่า "ลุรง" มาจากคำว่า LORONG ในภาษามลายู แปลว่า ตรอก ซอก ซอย ทำนองนั้นครับ แต่ถ้าเป็นในป่่าก็จะเป็นทางเดินลักษณะที่คุณแสงเล่ามานั่นแหละครับ

ยินดีมากครับที่ได้รู้คำศัพท์แปลกใหม่เพิ่มมากขึ้น