น่าจะมีวันที่ครูอาจารย์คิดเห็นคล้ายกัน ได้พบปะสนทนากันนะคะเนี่ย

หลานสาวสองคน คุยให้ฟังถึงความหนักใจของครูแต่ละคน

รวมถึงความที่นักเรียนก็ต้องทำใจยอมรับความเป็นครูที่ นักเรียนรับยาก ก็...มากนะคะ

คุยแบบมีรายละเอียดคล้ายที่อาจารย์เสกสรรค์เล่าเลยค่ะ

(มิน่าครูอาจารย์ชอบมาทานก๋วยเตี๋ยวที่ร้าน เสียดาย ปิดร้านไปหาประสบการณ์ในเมืองเสียแล้ว)

แม้โจทย์ของครูสอนมัธยมจะอ่อนกว่า แต่ความเป็นคุรุนั้น หนักไม่ต่างกันเลย

ครูบางท่านสอนเด็กเก่งได้ แต่สอนเด็กหัวไม่ดีให้เรียนดีไม่ได้

ทำใจยอมรับความจริงลำบาก ลาออกมารับเหมาขุดดิน ใช้แรงงานดีกว่า ๕๕๕

คุรุ แปลว่าหนักเสมอต้นเสมอปลาย ไม่ได้อ่านจดหมายท่านอาจารย์ระพี สาคริก(ผ่านนสพ.)นานแล้ว

บันทึกนี้ ชวนให้ระลึกถึงความรู้สึกหนึ่งที่สัมผัส หัวใจความเป็นครูของท่านอาจารย์รพี

ที่ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือได้ดี เลยคิดได้... ลองคลิกไป...เจอที่นี่ ดีใจมากๆเลยค่ะ

ขอบคุณบันทึกสะท้อนความจริงที่หนักหน่วง และหนักแน่นอีกบันทึกหนึ่งนะคะ