ดูเด็กๆ จับปลาในโคลนแล้ว ก็คิดถึงตอนยายไอดินเป็นเด็ก (คนแก่จะเป็นยังงี้แหละค่ะ ชอบคิดถึงอดีต) วันหนึ่ง (ตอนเรียนชั้นประถม) ไปเที่ยวชายทุ่งกับเพื่อน เพื่อนชี้ให้ดูอะไรแหลมๆ โผล่จากโคลนในหนองน้ำ เพื่อนบอกเป็นปากปลาหลด เพื่อนใช้มือสองข้างช้อนลงไปในโคลนและโยนขึ้นบก เห็นปลาหลดติดขึ้นมาด้วยทุกครั้งที่ทำ เธอจับปลาหลดได้หลายตัว แต่พอยายไอดินทำบ้าง กลับไม่ได้ปลาหลดแม้แต่ครั้งเดียว วันนั้นยายไอดินเลยต้องใช้เงิน (หนึ่งสลึงที่มีในกระเป๋าเสื้อ) ซื้อปลาหลดจากเธอ ซึ่งเธอก็ให้หลายตัวพอไปทำกับข้าวได้ค่ะ

คุณเพชรน้ำหนึ่งและหนูมดตะนอยเป็นคนรักเด็ก ลูกคนอื่นยังรักขนาดนี้ แล้วลูกตัวเองจะรักขนาดไหนน้า