ผมเข้าบรรชาเมื่อวันที่ 4-27/11/12 ที่ผ่านมานั้น ก่อนถึงวันลาสิกขา ผมแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่เพราะผมเพียงคิดว่าจะมีโอกาสน้อยมากที่เราจะได้เข้ามาบวชอีกครั้งเป็นครั้งที่ 4 เพราะผมเคยบวชตามประเพณี คือ ครั้งที่1 บวชตอน 8 ขวบ , ครั้งที่2 บวชตามประเพณีตอน อายุ 26ปี ,และครั้งที่ 3 วันที่ 4-27/11/12 บวชเพราะอยากบวชมากๆ และผมได้มีโอกาสมาที่นี่ ทำให้ผมสำนึกได้ว่า"สิ่งที่ยิ่งใหญ่เหนือ

ความยิ่งใหญ่ คือ จิตใจดวงเล็กๆที่กล้า ตัดใจจากทางโลกมาสู่ทางธรรม" ซึ่งพระหลายๆรูปก็สามารถทำต่อกันมาได้ใกลจนถึงยุคกลางทางพระพุทธศาสนา เข้าปีที่2600ปี และถึงแม้ว่าผมเองอยากจะบวชแบบไม่มีกำหนดก็ตาม แต่ผมจะต้องลาสิกขาออกมาเพื่อทำหน้าที่ทางโลกที่ผมยังมีห่วงที่ได้สร้างมาด้วยความรัก แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ผมจะต้องทำหลังจากนี้แม้ว่าผมเองจะไม่ได้อยู่ในฐานะบรรพชิตแล้ว ก็ตาม เพื่อสืบสานพระพุทธศาสนาก็คือ การเริ่มจากจุดเล็กๆโดยสร้างกรรมดี นำทางให้คนใกล้ชิดได้เข้าถึงพระธรรมให้ได้มากที่สุด  แม้ว่ามันอาจจะไม่ทำให้เขาๆและเธอหลุดพ้นได้ทั้งหมด แต่ผมก็เชื่อว่า"จุดเล็กๆจุดนี้ มันจะกลายเป็นความยิ่งใหญ่ได้ภายในใจเราทุกคน"ครับ และผมก็เชื่อว่าผมถูกกำหนดมาให้อยู่ตรงจุดใด เมื่อถึงเวลานั้นสิ่งที่ผมตั้งใจไว้ก็จะเป็นจริง

ขอบคุณครับ

นักรบของพระพุทธเจ้า

"ไร้อาวุธ ทำลายล้าง แต่ใช้พลังธรรม มาล้างใจ"