สวัสดีค่ะลุงชาติ

ขอบคุณที่ลุงชาติเข้ามาให้กำลัง บันทึก  "วิถีพื้นบ้านในอ่าวปัตตานี "  ดูว่าเป็นวิถีที่เรียบง่าย ถ้าเทียบกับวิถีของสังคมเมื่อง แต่ก็ไม่ง่ายนักค่ะ เพราะการดำรงชีพพึ่งพิงกับทรัพยกรสัตว์น้ำในอ่าว ถ้าระบบนิเวศเสียไป เพราะปัญหาการแก่งแย่งทรัพยกรทั้งในอ่าวและในทะเลใหญ่ มีผลต่อการดำรงชีพของชาวประมงพื้นบ้านเช่นกันค่ะ  

แต่คำว่า " พอ" อาจจะต่างกันในวิถีของชาวประมงพื้นบ้านขนาดเล็ก กับวิถีอื่นๆ  วิถีชาวประมงในอ่าวปัตตานี ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชุมชนมุสลิม เรือที่ออกหาสัตว์น้ำสังเกตดูว่า เป็นการทำงานด้วยกัน อาจเป็นสามีและภรรยา หรือ พ่อและลูกชาย  ออกเรือไปวางตาข่าย  เสร็จแล็วก็กลับเข้าฝั่ง แกะปลา ปู ออกจากอวน จากนั้นเอาปลาไปขายให้กับเถ้าแ่ก่ในหมู่บ้าน บ่ายก็พักเตรียมออกเรือสำหรับวันใหม่  หากคลื่นลมแรงออกเรือไม่ได้ก็ซ่อมอวน ซ่อมเรือ  วนกันเป็นวัฏจักรชีวิต  ครอบครัวยังได้เห็นหน้าตาอยู่ร่วมกันขณะทำงาน นั่นคงเป็นคำว่า "พอ"  ตามวิถีที่นี่ ซึ่งความมั่นคงในชีวิตขึ้นอยุ่บนความยั่งยืนของฐานทรัพยกรธรรมชาติ  จึงมีความสำคัญในการอนุรักษป่าชายเลนให้คงอยู่และมีคุณภาพค่ะลุงชาติ :-))