ขอบคุณค่ะอาจารย์ เป็นบันทึกที่ทำให้เห็นภาพรวมของชนบท จริงๆ

ชลัญภูมิใจในความเป็นบ้านนอกของตัวเองเสมอ  

ประเพณีวัฒนธรรมต่างๆนั้น หล่อหลอมให้เรามีจิตใจอ่อนโยน  เอื้ออาทร 

ทุกวันนี้พยายามปลูกฝังให้ลูกภูมิใจในบ้านนอก  แต่ดูเหมือนจะต้านกระแส

สังคมเมืองไม่ไหว เพราะคนรอบข้างหลายคน พยายามพลักใสให้ เอาหมวยน้อยไปเรียนในเมือง

ยังไม่รู้จะต้านแรงบีบได้แค่ไหน  แต่อย่างน้อยๆก็ปลูกฝังให้เขารักบ้านเกิด ไว้ก่อน ค่ะ 

เมื่อที่ผ่านมามีเทศกาลเที่ยวพิมาย เพื่อนมาจาก กรุงเทพ เป็นคนกทม.แต่กำเนิด ชลัญ

พาเขาไปสวน เขาตื่นเต้นมาก เห็นเรืออีโปงจริงๆครั้งแรกในชีวิต ทั้งที่ อายุ 48 ปี แล้ว  น่าสงสารจริง ค่ะ