ความเห็น: บทบาทของอาจารย์คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ต่อการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

บทบาทของอาจารย์คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ต่อการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

ขอขอบคุณคณะวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์และอ.จงพิศ ที่ให้เกียรติเชิญผมมาร่วมกิจกรรมที่สำคัญในวันนี้ นับเป็นครั้งที่ 2 ที่ผมได้มีโอกาสมาพูดเรื่อง AEC ที่นี่

ในชีวิตผมได้เรียนว่าคนเก่งในโลก จะถามคำถามที่ไม่มีคำตอบ ผมได้ทฤษฎีกระเด้ง
ก.พาณิชย์ได้รู้แล้วว่าต้องดูแลกลุ่มเสียเปรียบ เช่น SME’s , กลุ่มน้ำมันปาล์ม ส่งข้อมูลไปที่ ก.พาณิชย์ได้เลย
อาเซียนเสรี มีโอกาสมาก เราไม่เหมือน WTO เราเป็นโลกาภวัตน์บวกกับเชื้อชาติศาสนา สังคมวัฒนธรรม และรวมถึงความมั่นคงด้วย
ผมต้องการรับฟังความคิดเห็นของทุกๆฝ่าย
เป้าหมายในอนาคตอยากทำอะไร เราจะทำงานประจำอย่างเดียว เราต้องมีความคิดสร้างสรรค์
ยุทธวิธีของเรา ต้อง Mindset
ต้องมีความยั่งยืน มีความสมดุลในชีวิต ไม่เหมือนคนสิงคโปร์ที่ไม่มีตรงนี้ สิ่งที่เป็นตัวขับเคลื่อน ต้องไม่ใช่เงินอย่างเดียว ต้องมีความสุขด้วย
ชีวิตเราต้องเกิดพลัง Where are we? , Where do we want to go?, How to get there?
ที่ยากที่สุดคือ Overcome Difficulties
ขอให้อยู่อย่างต่อเนื่องเราจะมีการทำประโยชน์ร่วมกัน คนไทยต้องใฝ่รู้
สิ่งแรกที่ต้องรู้ คือ รู้ให้มันจริง อย่าเพิ่งวิตกจนเกินไป
สิ่งแรกที่เราต้องศึกษาจากข้อมูล TDRI คือ Beyond คนไทยต้องทำตัวยังทำอุปนิสัยเหมือนเดิม เช่น ยังโกงกินเหมือนเดิม เจ๋งแน่นอน ต้องปรับตัวให้ได้
วัตถุประสงค์วันนี้ คือสร้างความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องเรื่องประชาคมอาเซียน (AC) และประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC)

1.ผลกระทบต่อตัวเรา องค์กร สังคม เพื่อเป็นแนวทางในการ ปรับตัว/พัฒนาพร้อมรับการเปลี่ยนแปลง

เปิดโลกทัศน์ให้ทุกท่านเห็นการเปลี่ยนแปลง
สร้างแรงบันดาลใจในการเรียนรู้ และการพัฒนา สนุกกับการฟังในวันนี้
กระตุ้นให้ทุกท่านค้นหาตัวเองและค้นหาองค์กรของท่าน.. จะทำให้สำเร็จได้อย่างไร?

ผมได้ไปทำให้กับผู้นำท้องถิ่นก็ได้มีการฝึกด้วย ผมได้ทำประมาณ 2,000 คน ดีมาก โดยให้พูดถึงโครงการใหม่และโอกาสที่สามารถสร้างได้ ลดปัญหาทางลบ ปรากฏว่าได้ผลเป็นอย่างมาก โอกาสคืออะไร การคุกคามคืออะไร โอกาสที่ยิ่งใหญ่คือวัฒนธรรม สิ่งที่สำคัญที่สุดในเมืองไทย การที่มีความมั่งคั่งทางวัฒนธรรม
Step ต่อไปที่ผมอยากเห็นใน ม.อ.สงขลาคือ โครงการต่อเนื่อง อย่างที่ผมได้รับเชิญที่ ป.ป.ช. เรื่อง Anti Corruption อ.วิชา มหาคุณ เชิญผมไป ผมกับ ป.ป.ช จัด Youth Camp ร่วมกัน เราต้องเอาจริงเรื่อง คอรัปชั่น โดยการนำเยาวชนจาก 10 ประเทศมาทำเรื่องคอรัปชั่นร่วมกัน เราต้องมีค่านิยมที่คล้ายกัน เราต้องมีการแชร์ข้อมูลร่วมกัน มีการกระตุ้นให้มีการเปลี่ยนแปลง
เสนอโครงการออกมา อย่าพูดไปเรื่อยๆ ไม่ต้องวิตกว่าจะมีเงินหรือไม่ ถ้ามีไอเดียดีๆ มีคนสนใจแน่นอน เช่น สำนักงบประมาณก็สนใจ ผมกระตุ้นให้พัฒนาไปสู่ความเป็นเลิศ
เราต้องอยู่ในทั่วโลกนี้ให้ได้
ความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจของไทยมี 3 เรื่อง เช่น เรื่องการท่องเที่ยว แต่คุณภาพของคนในท่องเที่ยวไม่ดี เราต้องพัฒนามากขึ้น เรื่องเกษตร แต่ต้องเป็นเกษตรมูลค่าเพิ่ม เรื่อง Wellness และ health สุขภาพ เป็นต้น
ผมได้ทำร่วมกับ ท่าน ว.วชิรเมธี และได้ทำโครงการต่อเนื่องร่วมกัน เรื่อง Youth Ambassador ท่านบอกว่าถ้าจะทำเรื่องนี้ ท่านจะให้ฝึกและนำไปถ่ายทอดเรื่องคุณธรรมจริยธรรม ถ้าเราขาดเบสิค ทางด้านคุณสมบัติของคนเช่น คุณธรรม จริยธรรม ถ้ามีตรงนี้จะได้เกิดการกระตุ้นมากขึ้น
ผมมั่นใจว่าการมีอาเซียนเสรี ทำให้เราฟิต พร้อมที่จะสู้กับเขาได้
เรื่องท่องเที่ยวในภาคใต้ งานที่กระทรวงท่องเที่ยวและกีฬาทำเรื่องนี้อยู่ มีการจัดให้เกิดการพัฒนาใน 32 อาชีพขึ้นมา
ผมจะขอเริ่ม..10 ประเด็นที่ต้องรู้จริง..เพื่อก้าวไปกับอาเซียนเสรี เราเหมือนมี 6 + 4 ไทย คือ มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย สิงคโปร์ บรูไน ลาว กัมพูชา เวียดนาม พม่า เราต้องมองภูมิหลังของประเทศเหล่านี้ให้ดี เรามีเพื่อนที่เป็นมิตรจริงๆ เราต้องสนใจที่จะสร้างความสัมพันธ์ประเทศเหล่านี้ให้มากขึ้น
ม.อ.สงขลา ถึงจะอยู่ไกลกลุ่มลุ่มแม่น้ำโขง ก็สามารถทำได้ สิ่งที่เขามีมากกว่าเราคือทรัพยากรธรรมชาติมากมาย
เมื่อพม่าเปิดประเทศคนไทยวิ่งเข้าไปมาก และสิ่งที่ถามอันดับแรกก็คือ ค่าแรงขั้นต่ำเท่าไหร่ อยากให้เรารู้ว่า เราต้องศึกษาวิถีชีวิต วัฒนธรรม เป็นต้นให้มาก
ต้องมีความไว้เนื้อเชื่อใจ มีความเสมอภาคและยกย่องนับถือร่วมกัน
ม.อ.สงขลามีคณะเยอะ มีวิทยาเขตมาก ถึงเราจะอยู่แต่การไปทำงานกับประเทศเหล่านี้ไม่ยากนัก มีประโยชน์ในเรื่องมหาวิทยาลัยสูงมาก
ประเทศสิงค์โปร์ พยายามขยายโครงสร้างเศรษฐกิจมายังภาคบริการมากขึ้น เพื่อลดการพึ่งพาการส่งออกสินค้า
ประเทศอินโดนีเซีย การลงทุนส่วนใหญ่เน้นใช้ทรัพยากรในประเทศเป็นหลัก
ประเทศมาเลเซีย ตั้งเป้าหมายเป็น “ประเทศพัฒนาแล้ว” ในปี 2563 ฐานการผลิตและส่งออกสินค้าสำคัญที่คล้ายคลึงกับไทย มีนโยบายพัฒนาการผลิตด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงอย่างจริงจัง
ประเทศบรูไน มีความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจใกล้ชิดกับสิงคโปร์ มาเลเซีย และอินโดนีเซีย การขนส่งสินค้าระหว่างประเทศพึ่งพาสิงคโปร์เป็นหลัก ให้ความสำคัญกับความมั่นคงทางอาหารค่อนข้างมาก
ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นประเทศที่น่าสนใจที่สุด สหภาพแรงงานมีบทบาทค่อนข้างมาก และมีการเรียกร้องเพิ่มค่าแรงอยู่เสมอ การลงทุนส่วนใหญ่เป็นการรองรับความต้องการภายในประเทศเป็นหลัก
ประเทศเวียดนาม ข้อดีคือ คนของเขาไม่เคยเกลียดเวียดนาม คนเวียดนามเป็นคนที่ขยันมาก ใฝ่รู้มาก สมัยที่อยู่ธรรมศาสตร์ผมได้งบฝึกเวียดนามหลายปี มีรายได้และความต้องการสูงขึ้นจากเศรษฐกิจที่โตเร็ว เวียดนามเป็นทั้งคู่แข่งและแนวร่วมกับเรา เค้าอยากเรียนกับเราเพราะเขาเรียนระบบคอมมิวนิสต์มา เวียดนามชอบเรียนภาษาไทยมากเลย
ประเทศกัมพูชา เป็นประเทศที่ยุ่งยากกับประเทศไทย ความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ผมเคยฝึกให้คนเขมรด้วย ช่วงที่มีความตึงเครียดของ 2 ประเทศ เขาเป็นคนศึกษาประเทศไทยตลอดเวลา ผมชอบเขมรอยู่1 อย่างคือ ด้านภูมิศาสตร์ เช่น สุรินทร์ เกาะกง เรามีแนวทางในการทำเรื่องการท่องเที่ยวร่วมกันได้ ประเด็นขัดแย้งระหว่างไทย-กัมพูชาอาจบั่นทอนโอกาสการขยายการค้า-การลงทุนระหว่างกันในอนาคตได้
ประเทศลาว การลงทุนส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มโครงสร้างพื้นฐาน พลังงานน้ำ และเหมืองแร่ เราต้องศึกษาประวัติศาสตร์ของประเทศลาว ประเทศลาวดูแลทรัพยากรธรรมชาติได้ดีที่สุดในโลก

อ.สมมาตร ในอาเซียนบลูปริ๊นต์ต้องดูแลเรื่องท่องเที่ยวและการบินพลเรือน ในภาคใต้สนามบินไม่จอแจมากนัก เช่น ตรัง หรือหาดใหญ่เอง หรือกระบี่ แต่เรื่องการ Training ด้านบินด้านพลเรือน ในอาเซียนบลูปริ๊นต์หรือ Roadmap กระจายโอกาสในรุ่นแรกๆ
ต้องร่วมมือกัน ผมไปพม่ามา รัฐมนตรี มีภรรยาเป็นอาจารย์ที่ม.ย่างกุ้ง การพัฒนาการบินเขาต้องการเราแน่ แต่ถ้าเป็น G to G เราต้องส่งคนไปพัฒนาคนเหล่านี้
อาชีพอิสระ เรื่องการท่องเที่ยว ประเทศจะเป็นอุปสรรคในการตอบรับ สุดท้ายต้องทำอย่างไร
อีก 2 – 3 ปี ต้องเปิด ก.ท่องเที่ยวและกีฬาเป็นกระทรวงใหม่ เขาจะช้าหน่อย เพราะ 9 ประเทศเขาเปิดแล้ว
ผมชอบทฤษฎี 3 ต. คือ ต่อเนื่อง ต่อเนื่องและต่อเนื่อง อยากจะทำอะไรให้มีประโยชน์
อยากทราบว่า อาจารย์คิดอย่างไรในการเคลื่อนย้ายเสรีของแรงงาน
TDRI ได้วิเคราะห์แล้ว บางเรื่องเป็นประโยชน์ต่อเรา ต่อเป็นปัญหาเรื่องกฎหมายบางฉบับ ผมได้เคยพูดไว้หลายแห่ง ผมเคยพูดและทำไว้เรื่อง Phuket Cyber Port ที่ภูเก็ต การเป็นมนุษย์ที่เป็นคนมีมันสมอง คนที่เข้ามาในไทย เป็นแรงงานไร้ฝีมือเต็มประเทศ แต่แรงงานมันสมองจริงๆเข้ามายากมาก ถึงจะมีอาชีพ 7 อาชีพ ที่เปิดเสรีอาเซียนก็จริง แต่ประโยชน์ที่จะได้รับยังต้องทำวิจัยอีกเยอะ
ซึ่งมหาวิทยาลัยของเราค่อนข้างจะผลิตทุกสาขาอาชีพ ถ้าเร่งเรื่องคุณภาพและภาษาด้วยจะดีมาก และใน 7 อาชีพนี้ คณะของเรามีบทบาทหรือมีความเกี่ยวข้องอย่างไร?
เราไปตายที่กฎระเบียบ เราไม่ได้เปลี่ยนกฎหมายในประเทศเพื่อให้รองรับใน 7 อาชีพ เราก็ไม่รอด
ในเมืองไทยลูกนักการเมืองส่วนใหญ่เรียน วิชากฎหมายและรัฐประศาสนศาสตร์
คนสิงคโปร์ไม่เน้นความสุข ทำงานหนัก เราต้องดูแลตรงนี้ด้วย
ผมอยากผลักดันโครงการบางโครงการ กับมหาวิทยาลัยและกับภาคใต้ด้วย
ในการประชุมสภา ผมขอ 2 เรื่อง คือ ขอให้มหาวิทยาลัยสนใจเรื่องอาเซียนและอีกเรื่องคือ ม.อ.สงขลาควรเข้าไปแก้ 3 จังหวัดชายแดนใต้
ในอนาคตเวลาผ่านไป ถ้าไม่เป็นปัญหาใหญ่จริงปัญหาน่าจะลด แต่ในขณะนี้ผ่านไปเป็น 10 ปี ปัญหาก็ไม่ลดลงเลย ม.อ.สงขลามีคนดีและคนเก่งอยู่มาก แต่เขาต้องไปรวมตัวและมีการทำวิจัยก็คงจะคุ้ม
เราสามารถขอเงินเพื่อทำวิจัยได้
ข้อสรุปที่น่าสนใจจากการวิจัยฯ นี้ อาทิการวิจัยต่อเนื่องเกี่ยวกับการมองภาพอนาคต ปี 2020 ด้านการท่องเที่ยวและการกีฬาของประเทศไทย
การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ทั้งในรูปแบบของ Learning / Training และ Coaching สำหรับกลุ่มเป้าหมาย 3 กลุ่มที่สำคัญ คือ กลุ่มผู้นำท้องถิ่น นักธุรกิจ SMEs และข้าราชการ โดยจัดเป็นรูปแบบ Cluster กลุ่มจังหวัด
กิจกรรม / โครงการต่าง ๆ โดยมุ่งไปสู่การสร้างให้เกิด 3 V (Value added, Value Creation & Value Diversity) เป็นต้น
ข้อตกลงร่วมมือกัน 3 สาขาใหญ่ เศรษฐกิจ และการค้า การลงทุน สังคมและวัฒนธรรม ความมั่นคงทางการเมือง และสำคัญที่สุดจะเชื่อมโยงทั้ง 3 เรื่องเข้าด้วยกัน เรียกว่า “ASEAN Connectivity” เชื่อมโยงเข้าหากัน
ข้อสำคัญในเรื่องการค้าการลงทุน อยากให้เป็นการรวมกันเพื่อมีอำนาจต่อรอง ต่อ Economic ต่อรองกัน
เป็น Single Market การเคลื่อนย้ายแรงงานระดับ Skill แรงงานชายขาดแคลนมาก ในอนาคตประเทศไทยขาดมากมาย
สิ่งที่น่าสนใจ เสรี แปลว่า สินค้าและบริการที่ตกลงกันแล้ว จะไม่มีการกีดกัน ประเทศใดเก่งก็สามารถไปขายสินค้าหรือบริการในประเทศอื่น ๆ ในกลุ่มอาเซียนได้โดยไม่มีภาษีศุลกากร
อนาคตมีการลงทุนมากขึ้น มีการพูดถึง 60 % แต่ยังไม่ได้เซ็นต์ ถ้าเกิดขึ้นจริงๆต้องไปดูกฎหมาย ก.พาณิชย์
ถ้าเราเปรียบเทียบกับบล็อกอื่นเช่น EU สัดส่วนของเราน้อยมากๆ
แต่ขณะเดียวกัน.. ถ้าประเทศอื่น ๆ ในอาเซียนเก่งกว่าประเทศไทย เขาก็เข้ามาแข่งกับประเทศเราได้
นอกจากนั้น.. ยังเปิดเสรีเรื่องการลงทุน
เช่น ประเทศใดมีความสามารถในการระดมทุนการเงินมากกว่าประเทศอื่น ก็เข้าไปลงทุนในประเทศเหล่านั้นได้ เช่น ถ้าสิงคโปร์มีทุนมากกว่าก็สามารถนำเงินมาลงทุนในประเทศไทยได้กว่า 60%ซึ่งอาจจะหมายถึงการลงทุนในด้านการศึกษาด้วย
ผมอยากเห็นคนที่มีมันสมองมาอยู่ในเมืองไทยมากขึ้น แต่กฎระเบียบมากจริงๆ
ใน Blue Print มีการพูดในมหาวิทยาลัย เช่น การแลกเปลี่ยนการศึกษา แลกเปลี่ยนนักศึกษา แลกเปลี่ยนหน่วยกิต เราจะได้ประโยชน์เรื่องเหล่านี้มากขึ้น
ผมอยากเห็นการปรับตัวมากขึ้น เราจะมีแนวทางอย่างไร และอยากให้ทำให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น เมื่อเห็นภาพดังกล่าวแล้ว.. สิ่งที่สำคัญที่สุดในวันนี้ ก็คือ ค้นหาตัวท่าน
สิ่งแรกก็คือ เข้าใจ ศึกษาให้ถ่องแท้
โอกาสที่เกิดขึ้นมีอะไรบ้าง อยู่ที่ว่าเราจะฉกฉวยอย่างไร? โอกาสแรก คือ เรื่องการขยายของตลาด เฉพาะอาเซียน อย่างเดียวก็เพิ่มประชากร/ผู้บริโภคเพิ่มจาก 64 ล้านคน เป็น 500 ล้านคน.. ถ้านับอาเซียน+6 ก็มีผู้บริโภคเพิ่มขึ้นหลายพันล้านคน
สิ่งที่เกิดขึ้นแน่ๆคือ ตลาด ตลาดก็จะใหญ่ขึ้น
จากงานวิจัยของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.. ผมวิเคราะห์ว่า..การปรับตัวที่สำคัญที่สุดของทุนมนุษย์ “คนไทย” คือ เรื่องทัศนคติ (Mindset) เรื่องความเป็นมืออาชีพ (Professionalism) เรื่องความเป็นสากล (Internationalism) และที่สำคัญที่สุดต้อง Back to basic คือ เรื่องคุณธรรมจริยธรรม
เรื่องความเป็นสากล (Internationalism) อาจจะเป็นที่ยากที่สุดที่จะทำก็ได้ คนไทยไปได้ยากมาก สิ่งที่คนไทยขาดคือ เรื่อง International Mindset สิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่มหาวิทยาลัยต้องปรับตัวให้กับคนในมหาวิทยาลัย คุณภาพในมหาวิทยาลัยเป็นอุปสรรค เราเป็นโลกไร้พรมแดนเราต้องปรับ International Mindset และมีรัฐบาลเข้ามาดูแลเรื่องนี้ ต้องบริหารการเปลี่ยนแปลงทำเยอะแต่ยังไม่สำเร็จ คนไทยต้องกลับมาที่ Basic ให้ดี
ถ้าเราจะอยู่ในอาเซียนได้เราต้องกลับมารักษาภูมิปัญญา รากเหง้าของคนไทยให้ดี อย่าลืมพื้นฐานของเรา สังคมไทยเปี่ยมไปด้วยทุนทางวัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่
ต้องพัฒนา “คนไทย” ให้ “สื่อสาร” ภาษาอังกฤษ+ภาษาอาเซียนได้ ถึงเวลาแล้วที่คนไทยจะต้องมีความพร้อมมากขึ้นในเรื่องภาษา ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาอาเซียน และยิ่งไปกว่านั้นภาษาคอมพิวเตอร์ ที่จะคุยแลกเปลี่ยนกับชาวอาเซียนด้วยกัน เพื่อสร้างทุนมนุษย์ของประเทศไทยให้มีความสามารถเรื่องภาษาให้ได้โดยเร็วที่สุด
การปรับตัวที่สำคัญอีกเรื่องหนึ่ง คือ ความใฝ่รู้ คือ สร้างให้คนไทย ข้าราชการ นักการเมือง นักธุรกิจ เด็กและเยาวชนไทย ฯลฯ รวมทั้งตัวเราเอง และวัฒนธรรมองค์กรของเราให้เป็นสังคมแห่งการเรียนรู้ มีวัฒนธรรมในการเรียนรู้ โดยเฉพาะผู้บริหาร อาจารย์ ข้าราชการ และบุคลากรของ ม.อ.
ทั้งหมดเป็นจุดอ่อนก็จริง แต่เราสามารถแก้ไขได้
การพัฒนาและบริหารคุณภาพของทรัพยากรมนุษย์หรือทุนมนุษย์ ในการอยู่รอดและแข่งขันได้ในวันนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุด คือ การพัฒนาและบริหารคุณภาพของทรัพยากรมนุษย์หรือทุนมนุษย์ของคนไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มของข้าราชการ SMEs และผู้นำชุมชน
ผมขอเสนอแนวคิดการพัฒนาคุณภาพของทุนมนุษย์ 8K’s และ 5 K’s ของผม ซึ่งจะเป็นแนวทางที่ช่วยให้คนไทยอยู่รอดและก้าวไปข้างหน้าอย่างยั่งยืน
ต้องมีเครือข่าย
ต้องมองไกล ระยะสั้นต้องอยู่ได้ในระยะยาวด้วย ต้องมีสุขภาพดี ต้องมีความสุข
คนเรายุคใหม่อย่าลืมเรื่อง IT ด้วย ผมชอบระบบ Digital ผมก็เรียนรู้เรื่องนี้ และจะเชื่อมโยงกันในระบบทุกภาคส่วนด้วย
เทคโนโลยีเป็นอะไรที่ต้องปรับปรุง ต้องสนใจ คนที่ทำงาน IT ในระบบราชการ มีแค่ 1.5 % ของทรัพยากรมนุษย์ทั้งหมด
ต้องมีข้อมูลโปร่งใส ข้อมูลต้องตรวจสอบได้ มีการทำวิจัยเรื่องทุนมนุษย์ กับ E Government ด้วย และต้องมี Skill ทักษะและทัศนคติ ด้วย
ความสมดุลที่จะขับเคลื่อนไปข้างหน้า อย่ารู้เฉพาะบางเรื่อง เช่น รู้เรื่องการเงินการตลาด ไม่รู้ภาพรวมเป็นต้น
ต้องมี 8K’s แล้วถึงจะมี 5K’s ในยุค IT ความคิดสร้างสรรค์มีประโยชน์มาก
การควบคุมอารมณ์ ต้องทำให้ได้ มนุษย์เราในอนาคตในอาเซียน ต้องมี 5K’s จะเป็นประโยชน์มาก
เราจะมีมาตรฐานสูงขึ้น มีการ Standard มีมาตรฐาน Quality มีคุณภาพExcellence มีความเป็นเลิศ Benchmarking เทียบเคียงกับคู่แข่งได้ Best Practice เป็นแบบอย่างการปฏิบัติที่ดีที่สุด
มหาวิทยาลัยเราต้องไร้พรมแดน
ข้อสรุปจากความเห็นของผมครั้งที่แล้ว..เรื่อง มหาวิทยาลัย กับ ASEAN และ Education Hub ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์หากคณาจารย์ในระดับคณะนำมาคิดและทำต่อ มีดังต่อไปนี้ คณะมีหน้าที่ผลิตทุนมนุษย์ที่มีคุณภาพและหากมีความสามารถทางด้านภาษาต่างประเทศด้วยก็จะทำให้เข้มแข็งมากขึ้น.. ทำต่อไปให้ดีที่สุด
ที่มหาวิทยาลัย ทำ BBA ก็มาทำให้เป็น Main ซะเลย ถึงเวลาแล้วที่จะต้องเปลี่ยนครับ
คณะนี้นักศึกษาที่เรียน ปรับเปลี่ยนทัศนคติมาก ต้องปรับตัว อย่าทำตัวเป็นไดโนเสาร์ ต้องสร้างแรงกดดัน
นอกจากภาษาแล้วอยู่ที่วิธีการเรียนด้วย เด็กในเมืองไทยไม่คุณสมบัติ ความยากจนเหมือน ความรุนแรงมาก ขาดคุณธรรม เต็มไปด้วยคอรัปชั่น ขาดประชาธิปไตย ต้องพัฒนาให้คิดเป็นวิเคราะห์เป็น
สิ่งที่ Input คือเปลี่ยนการเรียน สร้างคุณค่ากับความคิดใหม่ บวกกับความ Diversity ต้องมีความหลายหลาย แต่ต้องให้ประเทศของเรารอด คิดเป็นสาธารณะ
การศึกษาเราเน่า เช่น บางมหาวิทยาลัยลอกกันเยอะ หรือจ่ายครบจบแน่?
ผมจะทำหน้าที่ผมให้ดีที่สุด คนไทยต้องออกไปมีอิทธิพลในต่างประเทศ
ภาพใหญ่ของ Education Hub คงไม่สำคัญเท่ากับจุดแข็งและความสามารถเฉพาะทางของคณะฯ ไม่มีคณะไหนที่จะเดินไปในจุดอ่อน ผู้นำต้องมาจากจุดแข็งของตัวเองก่อน
ดังนั้น น่าจะเริ่มจาก (1) สำรวจ Where are we? มี link กับ ASEAN ในระดับคณะฯในอาเซียนอย่างไร? อาจจะอาเซียน +6 ด้วย
Where do we want to go? กำหนด Vision ที่เน้นจุดแข็งของเรา เช่น สาขาอะไรในคณะ จะทำเองหรือจะทำร่วมกับหน่วยงานและอื่น ๆ มีเป้าหมายชัดเจนว่าจะทำอะไร? เช่น แลกเปลี่ยนอาจารย์และนักศึกษา วิจัยร่วมกัน ผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพและกำหนดพื้นที่ (ประเทศ) ให้ดีว่าจะเน้นประเทศไหน? และเน้นภาคไหนของประเทศ เช่น พม่า: ควรจะเน้นส่วนที่ใกล้ที่สุด กับ มหาวิทยาลัยฯถ้าต้องการความร่วมมือผมจะเป็นแนวร่วม การพูดยุคใหม่อยู่ที่ Trust และมี People to People และ Academic People มหาวิทยาลัยดีเรื่องบ้าเรื่องความรู้ ให้ความสนใจนักวิชาการมากขึ้น สำนักงบประมาณก็ไม่ให้ความสำคัญ จะส่งงบมาให้ยากมาก แต่ถ้าเรารวมตัวกันได้ก็สามารถทำได้ เราต้องรวมพลังกัน
How to get there? กำหนดยุทธศาสตร์ใหญ่ระดับมหาวิทยาลัย ทั้งกิจกรรมและภูมิศาสตร์และมีระดับคณะช่วยกันสร้างเป็นแผน ASEAN ของคณะวิทยาการจัดการ ขึ้นมา
ต้องมียุทธวิธี คือสิ่งที่สำคัญคือคน ต้องมีความรู้สึกมีส่วนได้และเขาต้องได้ด้วย ต้องมี Human Capital Management ต้องมี Networking ร่วมกัน
How to get there successfully? –ทำอย่างไรจึงจะสำเร็จ Plan – Do – Check – Act, Follow up
มี Budget และการประสานงานที่ดี
มี Network ที่ดี เช่น งบประมาณจำนวนหนึ่งอยู่ที่กรมเจรจาการค้าระหว่างประเทศ หรือจะเน้นไปที่งบประมาณแผ่นดิน การทำงานข้าม Silo อื่น ๆ มีมากมาย
โลกในอนาคตคือการทลายกำแพง
ที่สำคัญที่สุด คือ ต้องพัฒนาทุนมนุษย์ของผู้บริหาร คณาจารย์และบุคลากรสายสนับสนุนอย่างต่อเนื่องและเป็นรูปธรรม โดยเฉพาะปรับ Mindset และสร้างผู้นำในคณะของเรา
ต้องมีภาวะผู้นำ และต้องบริหารการเปลี่ยนแปลง ต้องมี Mindset พร้อมที่จะเรียนรู้ทุกวัน
ผมมีทฤษฎี 3 L L หนึ่งที่ผมใช้คือ Learning คือ เรียนจากความล้มเหลวและ Experience
จากความคิดเห็นข้างต้น.. ผมลองนำมาสู่การวิเคราะห์เรื่องบทบาทของคณาจารย์ของคณะวิทยาการจัดการเพื่อก้าวสู่ AEC มีประเด็นที่น่าสนใจดังต่อไปนี้ บทบาทของคณาจารย์ ประกอบด้วย 3 เรื่องหลักที่สำคัญ คือ การพัฒนาตนเอง การพัฒนางาน / คณะ / มหาวิทยาลัย การพัฒนาสังคม / ชุมชน
ความรู้ยุคใหม่ต้องมีการข้ามศาสตร์
การพัฒนาตัวเอง อาทิ ความสามารถในการสื่อสารด้วยภาษาต่างประเทศ โดยเฉพาะภาษาอังกฤษ ค้นหาตัวเอง และเติมเต็มช่องว่าง (Gap) ในเรื่องคุณภาพของทุนมนุษย์ อาจใช้ แนวคิด 8K’s+5K’s เป็นแนวทาง พัฒนาเรื่องวัฒนธรรมในการเรียนรู้ เรียนรู้ตลอดชีวิตและไม่หยุดการพัฒนา
การพัฒนางาน / คณะ / มหาวิทยาลัย อาทิ ค้นหาช่องว่างและพัฒนา เรื่องคุณภาพการเรียนการสอน วิธีการสร้างคุณภาพของนักศึกษา /คณาจารย์วิธีการบริหารจัดการ วิธีการสร้าง Value (ลองพิจารณาแนวคิด 3V)
Value Added ,Value Creation , Value Diversity
การพัฒนาสังคม / ชุมชน อาทิ ทำงานเชิงรุก เป็นศูนย์กลางความรู้ และเป็นที่พึ่งให้กับประชาชนในสังคม
สร้างความตระหนักและความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องเรื่องการเปิดเสรีอาเซียนให้กับสังคม / ชุมชน โดยเฉพาะกลุ่ม SMEs
สร้างความเข้มแข็งเรื่องวัฒนธรรมและความเป็นไทย
สร้างงานวิจัยและพัฒนาที่เป็นประโยชน์ต่อคนในสังคม ฯลฯ