ต้องทำใจให้สนุกดีกว่านะคะ พี่โอ๋ก็เพิ่งไปกรุงเทพ ได้มีประสบการณ์บนรถเมล์มาหลายสาย เพราะอยากลอง อ่านที่คุณอดิเรกเขียนแล้วเข้าใจความรู้สึกเลยค่ะ แต่สิ่งที่เราทำได้ก็คือ ทำใจให้สนุกกับสิ่งที่เราพบเจอจะดีที่สุดค่ะ เพราะคนเรามีลักษณะหลากหลาย มีวิธีแสดงออกต่างๆกันขึ้นกับประสบการณ์ที่เขาพบเจอ อย่าไปคิดอะไรมาก เพราะคนอื่นเขาพูด เขาทำแล้วเขาก็คงลืมไปแล้วล่ะค่ะ เราเก็บมากังวล ก็จะเป็นการทำร้ายตัวเองเปล่าๆ พี่โอ๋คิดว่า ไม่ใช่เรื่องน่าอาย เพราะมีคนอีกมากที่พบเจอเหตุการณ์นี้เหมือนเรา คนที่เห็นใจก็คือคนที่คิดเหมือนๆเราเจอเหมือนเรามาก่อน คนที่รำคาญ คนที่เห็นเป็นเรื่องน่าอาย ก็คงเป็นเรื่องที่เราไปเปลี่ยนความคิดเขาไม่ได้ เมื่อเขาพบเจอกับตัวเอง เขาก็จะรู้สึกเองแหละค่ะ 

พี่โอ๋พาลูกชายสองหนุ่มขึ้นรถเมล์ เพื่อให้เขามีเกราะคุ้มกันในใจแบบนี้แหละค่ะ เราจะได้เห็นว่า เราสื่อสารตรงไปตรงมา ไม่รู้ก็คือไม่รู้ ไมใช่เรื่องน่าอาย เราทำให้เขาหงุดหงิด (คนขับ คนเก็บตังค์) ถ้าขอโทษได้ก็ทำ ถ้าไม่ได้ก็ส่งใจไปบอกก็แล้วกัน เขาสื่อสารถึงความจริงใจของเราไม่ได้ก็ช่วยไม่ได้ เราจะได้ไม่กังวลอะไรมากมายค่ะ มองให้เห็นเป็นความแตกต่างธรรมดาที่เราพบเจอได้แน่นอนอยู่แล้ว ในสังคมที่รีบเร่ง เคร่งเครียดอย่างเมืองกรุงของเรา