ขออนุญาตแสดงความเห็น ด้วยความนับถือผู้เขียน (ซึ่งดำรงตำแหน่งสำคัญสำหรับการศึกษา)

ในโลกยุคไซเบอร์ หาข้อมูลจาก เครือข่ายนี้ น่าจะเป็นเรื่องปกติ เข่นเดียวกัยการเข้าห้องสมุดใหญ่ๆ ผู้เข้าค้นคว้าก็จะตาบอด ไม่รู้ว่าเรื่องราวที่ตนค้นคว้าจะไปที่เสาะหาจากตู้ใด ถามใคร แต่เราอาจโชคดีกว่า ที่มีปราชญ์ผู้ซึ่งรู้ว่าการค้นคว้าที่ดีและได้ผล ควรมีการแนะนำและการเรียนรู้เพื่อใช้งานอย่างถูกต้อง เราจึงได้เรียนวิชาการใช้ห้องสมุดและได้รับการฝึกฝน ขัดเกลา มารยาทและความเคารพในการใช้ห้องสมุด

แต่โลกไซเบอร์ หรือเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ไม่มีใครเคยพูดถึงการใช้งานเพื่อการศึกษาอย่างเป็นระบบและจริงจัง ไม่มีใครเคยนิยามเรื่องมารยาทและ คุณสมบัติผู้ดีของการใช้งานในสื่อสมัยใหม่เหล่านี้.ครูผู้สนับสนุนทั้งทางตรงและทางอ้อมให้ค้นคว้าจากสื่อนี้ ก็ไม่ใคร่เห็นผู้ที่อบรมเรื่องมารยาทในการใช้สื่อมากนัก กระทรวงที่แจกกระดานแก้ว ก็สนใจแต่แอ็พ ไม่สนใจเรื่องมารยาทและการใช้สื่อ (ในสมัยก่อนเราได้เรียนวิชาการเขียนจดหมาย เขียนถึงใคร ควรใช้คำขึ้นต้นอย่างไร ลงท้ายอย่างไร ด้วยความนับถือ เคารพและนอบน้อมมีมารยาท).

ขณะเดียวกันในอีกซึกความคิดหนึ่ง เราใช้สื่อเหล่านี้ในฐานะ มุมมองส่วนตัว ซึ่งใครจะเห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วยก็ได้ กลายเป็นพื่้นที่ส่วนตัวในสาธาารณะ และเป็นเรื่องปกติ จนความคิดเหล่านี้กลายเป็นอุปนิสัยของคนบางกลุ่มที่ใช้งานผ่านโลกสาธารณะนี้ไปแล้ว

นักศึกษาเหล่านี้ ก็เป็นตัวอย่างอีกกลุ่มหนึ่งของคนที่ ค้นคว้าโดยขาดมารยาท กลายเป็นเด็ก กระด้าง ส่วนจะเป็นมารยาทข้อใดนั้น ก็มากมายจนเหลือเชื่อ เช่น การใช้คำขึ้นต้นจดหมาย ก็ผิดมารยาท การเขียนการผิดมารยาท ลำดับการเขียนเพื่อสื่อความสำคัญ ก็อ่อนหัด (ถือว่าไม่มีมารยาท ขาดการอบรม) การขอความอนุเคราะห์ ขอความช่วยเหลือ ก็ผิดมารยาท ขั้นตอนการประสานงานติดต่อ ก็ผิดมารยาท.. ฯลฯ

ขอท่านผู้เขียนอย่าได้ถือโกรธ นักศึกษาเหล่านี้เลย... Gotoknow เป็นโลกที่คนจำนวนมาก ยอมรับว่า มีแหล่งความรู้จริง อยู่มาก / และมีมารยาทของการใช้งาน การอ้างถึง การอ้างอิง และการขออนุเคราะห์ยืมไปใช้ ที่ชัดเจน เป็นแบบอย่างได้

เรามาช่วยกันสร้างสรรค์ ชี้ทาง คุณสมบัติผู้ดีและมารยาท ในการใช้งานสื่อสมัยใหม่ แก่คนเหล่านี้ด้วยกันเถิด