อ่านเรื่องของอาจารย์แล้วก็ทำให้ย้อนนึกถึงเรื่องของตัวเอง ซึ่งก็โลดโผนโจนทะยาน ไม่น้อยเลยทีเดียว แม้จะเกิดในอำเภอเมือง ที่บ้านอาชีพค้าขาย มีลูกจ้างหลายคน ดูเหมือนว่าจะเป็นคุณหนูสุขสบาย

     แต่กาลหาเป็นเช่นนั้นไม่ ตอนเด็กๆ ถูกแม่บังคับให้ "ฝึกงาน" (ใช้งาน) จนเคยแอบน้อยใจว่า เราเป็นลูกคนใช้ หรือถูกเก็บมาจากถังขยะข้างถนนรึเปล่า (เพราะเวลาเราถูกทำโทษ เคยถูกผู้ใหญ่บางคนซ้ำเติมว่า เพราะเราถูกเก็บมาจากถังขยะบ้าง เป็นลูกไอ้ปานลิ้นห้อย (คนพิการที่ชอบเล่นกับเด็ก) บ้าง 

แต่ถึงวันนี้  ต้องขอบพระคุณแม่อย่างสูง ที่ช่วยเป็น "แหล่งฝึก" ที่ดีที่สุดในชีวิตลูก  

•  ทักษะ ประสบการณ์ ความคิด และจินตนาการทั้งหลายที่เกิดกับตัวเองในทุกวันนี้ เป็นสิ่งที่ไม่สามารถหาซื้อสำเร็จรูปได้จากที่ไหน
• การได้เดินผ่าน เวลา สถานการณ์ สิ่งแวดล้อม จนเกิดเป็น ความรู้สึก ความรู้ ความเข้าใจ ความสงสัย และปัญหาต่างๆ เป็นเบ้าหลอมเฉพาะตัวของแต่ละคน  

     ถึงทุกวันนี้ก็ยังคงต้องฝึกงานต่อไป ฝึกมากก็ได้ประโยชน์มาก มีโอกาสที่จะได้พัฒนาคุณภาพชีวิตให้ดีต่อไป