สวัสดีบันทึกแห่งรอยยิ้มค่ะคุณปริม...

สำหรับฉัน...ถึงแม้จะเป็นสวนสาธารณะเดิมๆ แต่ทุกครั้งที่ไปเดินฉันไปเดิน ฉันเดินด้วยความรู้สึกต่างไปเสมอ บางวันที่สารโดพามีนหลั่งไหลก็จะมีความตื่นตัวตื่นรู้ ทำให้สิ่งรอบข้างน่าเรียนรู้น่าศึกษา วันที่สารเอ็นโดฟีนชุ่มฉ่ำฉันจะเดินด้วยใจที่กระชุ่มกระชวย ในวันที่สารซีโรโตนินมีปริมาณต่ำกว่าปกติฉันอาจมองโลกเป็นสีหม่นและอาจดูไม่สดชื่นนักเป็นต้น บวกกับความแตกต่างของสภาพดินฟ้าอากาศ สิ่งแวดล้อมและสิ่งที่พบเจอในแต่ละวัน ทำให้แมทริกของความรู้สึกนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละครั้ง...

อยู่ได้ในสวนก็เพราะอารมณ์เช่นนี้ค่ะคุณปริม ต้นไม้เดิมๆแต่ให้ความรู้สึกที่ไม่เคยเหมือนเดิมเลยซักครั้งที่เดินเข้าไปหา

...ได้ภาพน่ารักๆแบบนี้ไม่ขี้เซาก็คงนอนดึก..คิดว่าเค้าคงรับได้ถึงพลังจิตที่เมตตาจากผู้มาเยือนด้วยค่ะ.