ความเห็น


ดิฉัน นศพ. ภัชญ์รี บุญเจริญ ผู้เข้าร่วมโครงการ Departures ค่ะ อะไรคือแต่งหน้าศพ? ศพจริง? เราเป็นคนแต่งหน้าให้? ยังมีอีกหลายคำถามที่เกิดขึ้นในใจเมื่อได้รับโครงการ Departure นี้มา ตอนแรกก็ยังไม่ได้กลัว เพราะหลังจากที่ผ่านการผ่า Gross anatomy กับอาจารย์ใหญ่มาพอสมควรก็คิดว่าน่าจะไหว แต่เมื่อมานึกจริงๆ แล้ว ก็กลัวนะคะ นึกถึงว่า การที่เราถูกเรียกไปติดตามคนไข้คนหนึ่งตั้งแต่เขายังมีชีวิต เห็นเขาพยายามอดทนกับการรักษาเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป จนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย หากเขาทำไม่ได้ หน้าที่ของเราก็จะเริ่มขึ้น รู้สึกว่ามันต้องเป็นวินาทีที่อึดอัด ตึงเครียด และหดหู่ แพทย์กับญาติคนไข้ก็น่าจะเครียดไม่แพ้กัน รู้สึกว่ากลัวที่จะต้องเห็นใครเสียชีวิตไปต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งแรก แม้การประกอบวิชาชีพแพทย์นี้จะต้องเผชิญกับเหตุการณ์ทำนองเดียวกันนี้อยู่แล้ว และแม้จะยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ แต่ไม่คิดว่าตัวเองพร้อม มันไม่ง่ายเหมือนกับการที่เราพูดได้ว่า การตายเป็นฉากสุดท้ายของละครชีวิต นอกจากนี้แล้ว การที่จะเห็นแพทย์แต่ละคนพยายามสื่อสารกับญาติคนไข้ทั้งก่อน ระหว่าง และหลังการช่วยชีวิตคนไข้ให้มีความเข้าใจตรงกันและยังรักษาปฏิสัมพันธ์ที่ดีได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่วิจารณ์กันทุกครั้งที่มีข่าวการฟ้องร้องเกิดขึ้น เมื่อได้คุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาก็ได้รับข้อคิดว่า การบำเพ็ญประโยชน์ ไม่ใช่แค่การไปทำกิจกรรมให้ผู้ด้อยโอกาส บ้านพักคนชรา บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า หรือพัฒนาสถานที่ต่างๆ แต่เริ่มจากความเสียสละ และการที่เราอยากจะให้อะไรกับผู้อื่น ถ้าจัดการกับความกลัวที่เกิดขึ้นไม่ได้ ผู้อื่นก็จะเสียโอกาสที่จะได้รับสิ่งดีๆ จากเราไป ดังนั้นจะต้องไม่นับความรู้สึกที่คาดว่าจะเกิดเช่น หงุดหงิดที่ถูกเรียกตัวผิดเวลา และความกลัวดังที่กล่าวมา เราก็จะมีโอกาสทำสิ่งดีๆ ให้ผู้อื่น ร่วมกับเพื่อนๆ อีกหลายคน และประสบการณ์ในการเข้าร่วมโครงการครั้งนี้ก็ยังสามารถแบ่งปันให้กับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ คนอื่นๆ ได้ซึ่งอาจจุดประกายบางสิ่งบางอย่างให้เกิดขึ้นได้ต่อไป

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี