คนเราอายุมากขึ้นก็เห็นประสบการณ์ในโลกมากขึ้น เห็นสิ่งต่างๆ เป็นธรรมดามากขึ้นเรื่อยๆ อยู่แล้วครับ

ลูกของเรา เป็นตัวอย่าง ยิ่งรักเขามากก็ทุกข์มาก พระพุทธเจ้าสอนไว้เหมือนกัน เขาเป็นตัวของเขา เราช้วยประคองได้บางส่วน จากนั้นเขาก็ต้องดูแลตัวเขาเอง ถ้าเราไปอยากให้เขาทำนั่นทำนี่ เป็นนั่นเป็นนี่ ตามใจเรา เราก็ทุกข์

พระพุทธเจ้าสอนว่าจิต เปรียบเหมือนขอนไม้ลอยน้ำมา ถ้าไม่ติดฝั่งซ้าย ไม่ติดฝั่งขวา ไม่ติดวังวนของน้ำ ไม่จมลงใต้น้ำจนผุพัง ก็จะออกไปสู่แม่น้ำใหญ่ และออกสู่มหาสมุทรได้ในที่สุด ถ้าจิตไม่ไปติดเรื่องต่างๆ ทางอายตนะต่างๆ ไม่ติดกับ บาป บุญ กามฯ ฯลฯ ก็จะเข้าถึงนิพพานได้วันหนึ่ง

อีกอย่างหนึ่ง เราเห็นทุกข์มามาก ชาวพุทธเราเมื่ออายุมากเข้าก็พยายามเข้าหาธรรมะเพื่อช่วยลดความทุกข์ในกระแสจิตเรา

ถ้ารู้ว่าเรามี life's mission ในการพัฒนาจิตเราเป็นหลัก ก็ดำเนินไปตามนั้นครับ ชาตินี้พัฒนายังไม่จบก็ไปพัฒนาต่อในภพหน้า