สวัสดีครับอาจารย์.เปิ้ล. การทำอะไรถ้าวางแผนไว้และทำสำเร็จได้..ถือว่าประสบความสำเร็จที่สุด..วันนี้ผมไปฟังเรื่องอาหารรักษาไต..วางแผนไว้ก่อนว่าจบแล้วจะแวะไปคุยกับเพื่อนผู้การท่านหนึ่ง..เที่ยงเศษๆการบรรยายจบลงและเราพบว่ามีคนไข้ท่านหนึ่งที่มาร่วมฟัง. นั่งรถเข็ญ. ไม่มีญาติมารับ..ผมคิดเพียงจะช่วยเข็ญท่านลงไปหน้าร.พ.  ท่านบอกว่าจะโทรเรียกญาติมารับ อยู่ห่างประมาณ ๑๐ ก.ม. ผมชวนท่านไปด้วยเพราะคิดว่าไปสัตหีบด้วยกัน ท่านบอกว่าอยู่ที่บ้านฉางผมจึงตัดสินใจจะไปส่งท่าน  ผมบอกให้ท่านรอหน้าอาคารเพราะต้องเดินไปเอารถมารับแฟนและท่าน..ท่านแสดงความดีใจที่ผมยินดีไปส่ง.ทั้งที่มิใช่ญาติมิตร.พอออกรถมาท่านชวนไปทานมื้อเที่ยงและคุยกันที่ร้านอาหารชายทะเลแถวช่องแสมสาร เราแปลกตามากเพราะมิได้มาทางนี้เกือบสองปีแล้ว แม้จะเป็นช่วงสั้นๆแต่ผมดูแลท่านราวกับญาติผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ระหว่างนั้นรู้สึกมีความสุขมากครับ อิ่มแล้วเลยไปส่งท่านถึงในบ้าน..ถ้าไม่มีธุระอื่นอยากนั่งคุยกับท่านบ้าง เพราะคนอายุจะ ๘๐ ปีแล้ว ท่าทางท่านไม่ค่อยอบอุ่นนัก ท่านขอที่อยู่ผม ผมให้นามบัตรสมัยยังทำงานอยู่และท่านยืนยันว่าจะโทรมาคุยกับผมด้วย..ผมออกจากบ้านหลังใหญ่ของท่านด้วยความอิ่มอกอิ่มใจทั้งสองคน..แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน..พร้อมกับความสุขซึ่งไม่สามารถหาซื้อได้.แม้จะมีเงินขนาดไหนก็ตาม..จึงอยากแบ่งปันมาให้ท่านได้ทราบบ้าง.