อ่าน "ภุชงคประยาตฉันท์12"ของอาจารย์ที่บอกว่าเป็นชิ้นแรกในชีวิตแล้วพี่คิดย้อนไปว่า การอ่านมากนี่สะสมอะไรไว้ในตัวเราเยอะเลยนะคะ พี่โอ๋นึกถึง"จงจรเที่ยว เทียวบทไป พงพนไพร ไศลดำเนิน" ที่อ่านมานานมากแล้ว แต่ติดอยู่ในหัวตลอด นึกอยากแต่งฉันท์แบบนี้แต่ไม่เคยลอง อ่านที่อาจารย์เขียนแล้วทำให้นึกถึงค่ะ น่าลองเขียนดูบ้าง (แต่ต้องหาแรงบันดาลใจก่อน)

ขอบคุณบันทึกที่อ่านแล้วพลอยมีพลังไปด้วย คนบำรุงราษฎร์นี่เขามี"พลังภายใน"เยอะจริงๆค่ะ