ตื่นขึ้นมาตอนดึก ก็นึกถึงคำพูดของคุณจุ๋ม ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะให้น้องสะใภ้และหลานชายมาฟังเรื่องนี้แล้วปฏิบัติตามคำแนะนำ พอมาเข้าเว็บGotoknow ก็พบว่าคุณคนไกลบ้านมีคำแนะนำรออยู่แล้ว ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่มีความพยายามจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่กำลังทุกข์ทรมานให้พบแสงสว่างขึ้นมาบ้าง ครูดาหลายังจำได้ถึงวันที่พาน้องเดินทางไปพบหมอที่รักษาโรคมะเร็งที่จ.สิงห์บุรี คืนนั้นแม้จะต้องขับรถฝ่าสายฝนเดินทางจากเชียงใหม่ตอนตี 1 ไปถึงสิงห์บุรีเช้า พอหมอตรวจดูชีพจรและดูจากฟิล์มเอ๊กเรย์แล้วบอกว่า มะเร็งโรคที่คนกลัวกันมาก ทำไมปล่อยให้เป็นมากอย่างนี้ ส่ายหน้าบอกว่ารักษาไม่ได้ ให้กลับไปรักษาที่รพ.มหาราช ความรู้สึกตอนนั้นคงเหมือนกับนักโทษที่ถูกศาลตัดสินประหารชีวิต ครูดาหลาเข้าไปแตะไหล่และบีบมือเพื่อปลอบใจรู้ว่ากำลังใจเขาไม่เหลือแล้ว ออกมานั่งสักครู่เขาก็ทำใจได้กินขนมและกาแฟเป็นอาหารเช้าแล้วกินยาแก้ปวด รีบขึ้นรถกลับทันที แต่เขามีกำลังใจที่เข้มแข็งมากพูดคุยเรื่องต่างๆกับเพื่อนที่ร่วมเดินทางไปเป็นกำลังใจได้ และเมื่อจอดรถแวะรับประทานอาหารกลางวันเขาก็พยายามรับประทานอาหารได้จนหมดจาน มานอนรักษาที่บ้านโดยดื่มนำคั้นจากหญ้าปักกิ่ง และอาการก็ปวดมากจนต้องไปหาหมอที่รพ.ศรีพัฒน์ของคณะแพทย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ วันหนึ่งขณะกำลังรับประทานอาหารกลางวันที่โรงเรียนน้องสะใภ้โทรมาบอกว่าน้องชายอยากพบก่อนที่จะเข้าห้องผ่าตัด ครูดาหลารู้ว่าเขากลัวการผ่าตัดมากเพราะภรรยาของเพื่อนที่เป็นพยาบาลมีประสบการณ์ในการเข้าห้องผ่าตัดกับหมอบอกว่า ห้ามผ่าตัดเพราะสุขภาพอ่อนแออย่างนี้ถ้าผ่าตัดแล้วไม่ได้ออกมาแน่ แต่เมื่อมารักษาที่นี่ก็จำเป็นต้องทำตามขั้นตอนการรักษา แต่เป็นการตัดชิ้นเนื้อพื่อพิสูจน์ว่าจะใช้ยาแก้ปวดระดับใด ไม่ใช่การรักษาค่ะ

       รอให้เช้าแล้วครูดาหลาจะโทรหาน้องสะใภ้เพื่อนำเรื่องที่คุณคนไกลบ้านแนะนำไปช่วยน้องชายค่ะ บ้านครูดาหลาอยู่ลำพูน น้องชายอยู่ อ.แม่ริม จ. เชียงใหม่ค่ะ
                                                                        ขอบพระคุณมากค่ะ