ว้าว!

คุณปริมคงแทบลืมหายใจมังคะ ช่วงจับอิริยาบทเค้าหนะค่ะ

"...ฉันยืนนึกถึงเรื่องที่เคยอ่านผ่านตามานี้ใต้ต้นตะขบริมน้ำใกล้บ้าน

และคิดว่าเจ้านกสีชมพูสวนนี้กำลังมองเห็นพระเจ้า

มองเห็นปาฏิหาริย์ที่มีจริงในโลกใบนี้เช่นกัน"...

^_____^ น่ารักอะ เล่าได้น่าฟังจริงๆ

ภาพ...พร้อมบรรยายก็สงบงามจับใจขนาด

ชื่อบันทึกนี้ เข้ากับจังหวะที่กำลังอ่านหนังสือ "อยู่อย่างปาฏิหาริย์"พอดีค่ะ

ขอบคุณ พลังแห่งปาฏิหาริย์ที่แบ่งปันนี้มากๆนะคะ สาธุค่ะ

(พาพี่ผีเสื้อกระพือปีกวิบๆชื่นชมดอกปีบและแมลงปอกับต้นโมกหน้าบ้านในวันเดียวกันมาฝากค่ะ)