ความเห็น


...ว่ากันว่าสิ่งที่ทำให้เราทุรนทุรายในระหว่างที่รอให้ถึงเวลาคือกายกับใจที่ไม่อยู่ด้วยกัน ใจก้าวกระโดดไปถึงเวลานั้นแล้ว แต่หากกายยังอยู่ที่เดิม แต่หากเรารู้ว่าเรากำลังรอแต่ทำใจกับกายของเรายังอยู่กับปัจจุบันขณะด้วยกันเราก็จะพบความผาสุกรอบตัว ยิ่งรู้ว่าเราไม่ได้รอคนเดียวในที่นั้นการรอให้ฝนหยุดตกยามบ่ายวันนั้นกลับกลายเป็นความอบอุ่นยิ่ง...

ผมอ่านบันทึกนี้รู้สึกถึงความอบอุ่นท่ามกลางสายฝยโปรย...และดื่มด่ำกับชาตะไคร้อุ่นๆ หอมๆ ยามฝนพรำ...กับบรรยากาศของสวนครับ

ขอบคุณครับ...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี