ตอนที่เตี่ยผมตาย...
ผมก็เศร้าและทุกข์มากครับ...
เหมือนชีวิตและจิตวัญญาณของผมหายไปครึ่งหนึ่ง...
ไม่มีแรงและพลังอยากจะทำอะไร...
แต่พอเวลา...ความคิด...และความทรงจำที่งดงามของเตี่ย...ทำให้ผมต้องเดินต่อไป....
ผมมีชีวิตต่อไปด้วยความคิดที่ว่า ผมรักเตี่ย...เตี่ยรักผม...ผมไม่อยากให้เตี่ยเศร้า …
เพราะเตี่ยต้องสูญเสียและจากแม่ของผมไป...จากผมไป...จากลูกๆ หลานๆ
เกือบถึงห้าสิบคน…
แต่พวกเราสูญเสียเตี่ยไปคนเดียวเท่านั้น...
ขอให้พี่เปิ้ลเข้มแข็งนะครับ....รักและคิดถึงพี่เปิ้ลเสมอครับ...