สวัสดีค่ะท่านอาจารย์

อ่านบทความนี้แล้วคิดถามตัวเองว่าจะมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยใจที่เป็นกลางเช่นใดดี (แน่นอนว่าก่อนหน้านี้เอียงไปข้างอาจารย์แล้ว)

ก็บังเอิญนึกถึงคำพูดของท่านเจ้าคุณที่เคยอ่าน

"มนุษย์มีความแตกต่างกันในหลายระดับ

เราต้องเห็นไปตามความเป็นจริงว่าคนต่างกันหลากหลาย มีการพัฒนาหลายระดับ เราควรพัฒนาระบบสังคม เริ่มต้นด้วยระบบเศรษฐศาสตร์ที่เหมาะสมับคนหลากหลายระดับในแต่ละระดับ

แม้แต่ในเรื่องความสุข คนทุกคนแตกต่างกัน คนหลายคนหรือคนจำนวนมากเป็นพวกที่มีความสุขจากการพึ่งพา คือต้องอาศัยสิ่งภายนอก แต่พวกเขาไม่ควรหยุดแค่นั้น เขาควรพัฒนาตัวเองให้มีความสุขที่ประณีตละเอียดอ่อนมากขึ้น"

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต) จากหนังสือ พระพุทธศาสนากับโลกธุรกิจ บทสนทนาระหว่าง พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต) กับนายลอเรนส์ แวน เดน มิวเซนเบิร์ก

หากมองในแง่นี้ โครงการต่างๆ ก็เป็นประโยชน์สำหรับคนกลุ่มหนึ่ง แต่ผู้บริหารต้องไม่หยุดแค่นั้น โครงการต่างๆ ต้องมีที่มาที่ไปของงบประมาณที่ชัดเจนและไม่ใช่การให้เปล่า เพราะนั่นคือการเบียดเบียนชาติและตัวเอง และจากนั้นเมื่อความเป็นอยู่ของคนดีขึ้น งานต่อยอดคือการส่งเสริมให้ประชาชนเกิดปัญญาในการดำเนินชีวิต เข้าสู่หลักเศรษฐกิจพอเพียง เป็นการต่อยอดจากสิ่งที่วางฐานไปก่อนหน้านี้แล้ว ยังไม่สายค่ะ

ขอบคุณบทความคุณภาพจากท่านอาจารย์อีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง ;)

สุข สงบในบ่ายวันนี้ค่ะ