อาจารย์ AW ครับ

          เมื่อก่อนผมเคยทำงานร่วมกับพี่น้องชาวไทยภูเขา บนดอยสูง ห่างไกลทุรกันดาร อย่างมาก ใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าด จุดเทียนในตอนกลางคืน สื่อที่เรารับตอนนั้นมีเพียงวิทยุทรานซิสเตอร์เท่านั้น  ต่อมาไม่กี่ปี บนดอยเจริญขึ้นครับ มีการใช้ไฟปั่น มีทีวี อยู่ ๑ เครื่อง ก็มาดูกันทั้งหมู่บ้าน ต่อมาอีกไม่กี่เดือน ผมก็เริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลง เด็กๆเยาวชน หัวแดงกันทั้งดอยเลยครับ เข้าใจว่า ช่วงนั้นที่บางกอกนิยมทำสีผม สีแดง สีเหลือง น้องๆบนดอยก็ทำตาม บ้าง ก็เกิดปรากฏการณ์ เอาอย่างบ้าง

         จริงอยู่ที่เราไม่สามารถควบคุม สื่อ เรื่องราวจากข้างนอกได้เลย แต่นักพัฒนาไม่ว่าจะอยู่ในสถานะ หน้าที่ใด ต้องเน้นเรื่องของ การรู้เท่าทันข้างนอก ขณะเดียวกัน มีงานพัฒนาที่สวยงามที่เน้นให้ชาวบ้านมองตัวเอง และพัฒนาสิ่งดีงามที่ชุมชนมีอยู่แล้ว ให้เกิดการพัฒนาต่อเนื่อง ให้เกิดการสืบสาน สืบทอด ไม่ว่าจะเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่น องค์ความรู้ท้องถิ่น ไม่ให้เลือนหายไป ก่อนที่ ทุนนิยม จะฉาบวิถีชีวิตแน่น  จนกระเทาะไม่ออก ลืมรากของตนเอง

            ประเด็นอยู่ที่ว่า เราจะรู้เท่าทันสื่อ ได้อย่างไร เราจะใช้ประโยชน์จากสื่อได้อย่างไร ตอนนี้เริ่มมีการรุกคืบ เข้ามาใช้สื่อขององค์กรภาคประชาชนบ้างแล้วครับ ไม่ว่าจะเป็น ศูนย์ปฏิบัติการวิทยุชุมชน บ้าง  และที่น่าสนใจอีกรูปแบบหนึ่งก็คือ อินเทอร์เนตทีวีทางเลือก ซึ่งก็กำลังพัฒนาอยู่ครับ