ไม่ระบุ
เรื่อง น้องหนึ่ง
ทุกครั้งที่ไปช่วยเลี้ยงน้องที่สถานสงเคราะห์บ้านเด็กแคนทอง “น้องหนึ่ง”มักจะวิ่งเข้ามาหาและขอให้ผมอุ้มเสมอ และชวนให้ผมพาไปนั่งไกวชิงช้า ด้วยแววตาที่มีความสุข จำได้ว่า ครั้งแรกที่ผมรู้จักเธอ น้องหนึ่งดูเหมือนเป็นเด็กที่เก็บตัวเงียบ นั่งคนเดียวอยู่ที่มุมห้อง ในมือถือแผ่นพับที่ใครคนหนึ่งทิ้งเอาไว้ เสมือนกับของที่มีค่าที่สุดของเธอ ขณะที่เพื่อนๆ วิ่งไปขอลูกโป่งที่นักศึกษานำมาแจก น้องหนึ่งชอบเล่นน้ำพุ ซึ่งก็คือน้ำที่พุ่งออกมาจากรอยปริของสายยางรดน้ำในสนาม และเมื่อไรที่เล่นน้ำ เธอก็จะฉี่รดกางเกงเสมอ เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น กิริยาที่ร่าเริงก็จะหยุดลงทันที แล้วเธอก็จะค่อยๆ จูงมือผมเดินกลับไปยังโรงนอนเพื่อเข้าไปเปลี่ยนกางเกงตัวใหม่ จากนั้น เธอก็จะกลับมาร่าเริงได้อีกครั้งหนึ่ง น้องหนึ่งเป็นเด็กอายุ 4 ขวบ ที่มีใจเอื้อเฟื้อ เธอมักจะแบ่งของที่ผมนำมาฝาก เช่น กระดาษสี หรือดอกไม้ที่เธอเก็บได้ให้กับเพื่อน แต่ในบางเวลา ก็จะเห็นว่าเธอหวงผม ไม่อยากให้เพื่อนของเธอเข้ามาใกล้ผม ยิ่งหากผมอุ้มเพื่อนคนอื่นๆ ในเวลาที่ไม่เหมาะสม เธอจะร้องว่า “ไม่ ไม่ ไม่ ...” แล้วก็จะลงไปนั่งร้องไห้ทันที อย่างไรก็ตาม ก็มีหลายครั้งที่เธอยอมเข้าใจและยอมให้ผมอุ้มเด็กคนอื่น โดยเฉพาะเมื่อผมพยายามให้ความสนใจกับเธอไปด้วยเป็นระยะๆ และกล่าวคำว่า “น้องหนึ่งเป็นเด็กดี พ่อรักน้องหนึ่งมากนะ”ทุกครั้งที่น้องหนึ่งวิ่งเข้ามาหาในวันที่ผมไปเยี่ยม ทำให้หัวใจของผมพองโต และรู้สึกถึงสายใยที่เชื่อมเราทั้งสอง แม้จะเป็นเพียงสายใยเส้นเล็กๆ ที่เปราะบาง เมื่อใดที่ผมเห็นเด็กคนอื่นๆ ที่มีพ่อ แม่ หรือผู้ปกครอง อยากจะบอกให้เด็กๆ เหล่านั้นรู้เหลือเกินว่า เขาโชคดีมากสักเพียงใด ที่เขามีอ้อมกอดของใครสักคน สำหรับเขา...ทุกเวลา...ที่เขาต้องการ ...(กบข้างกะลา 24 ก.พ. 50)
<p> </p>