อ่านแล้วทำให้ได้คิดอย่างหนึ่งว่า นักทฤษฎีฝรั่งเขาพยายามจะแยกลักษณะบุคคล แต่เมื่อใดที่เราเข้าใจสุขสงบยามลำพัง และสุขแบ่งปันยามเราออกไปเกื้อกูลระหว่างกันนั่นน่ะจะทำให้เราได้พบกับความพอดีของชีวิต ซึ่งความพอดีของแต่ละบุคคลมีความงามที่แตกต่างกัน ปราศจากเกณฑ์วัดที่ตายตัว