คุณ mk: บางทีอาจเป็นเพราะอัตตามั๊งครับ

คุณเบิร์ด: คงเป็นเพราะนิยามของความสำเร็จไม่เหมือนกันครับ บางคนที่มีความสุขตามแบบของเขา ก็ไม่ได้แสวงหา "ความสำเร็จ" ในแบบที่คนจำนวนมากไขว่คว้ากัน เพราะคนเราแตกต่างกัน

แต่เวลาเรามองสังคม เราคาดหวังให้สังคมเป็นเหมือนอุดมคติของตัวเราเอง แล้วก็เกิดอาการยัดเยียดบังคับ (impose) ให้คนอื่นทำตามที่เราเห็นว่าดี พอไม่ได้ก็ขัดใจ แบ่งกันเป็นขั้วเป็นค่าย วุ่นวายไปหมด ลืมไปว่าความคิดเป็นของส่วนตัว ไปบังคับกันไม่ได้ แต่ดันอยากบังคับ; ถ้าเราเคารพผู้อื่นแบบที่เราเคารพตัวเองบ้าง ก็คงจะหาความสงบได้ง่ายกว่านี้ครับ

แต่อย่างไรก็ตาม ผมเชื่อว่าความรู้+ประสบการณ์ สามารถใช้เป็นภูมิคุ้มกันชีวิตของเราได้; ทั้งความรู้และประสบการณ์ เป็นของที่แจกจ่ายได้ไม่มีหมดครับ ส่วนใครเห็นค่าหรือนำไปใช้ได้หรือไม่ ก็เป็นเรื่องเหนือการควบคุมของเราแล้วครับ

ปล. beutifulmemories ผมเห็นนะครับ (มีนิสัยอ่านทุกตัวอักษรและเป็น spelling checker ประจำบริษัท) แต่ไม่ได้เตือนเพราะไม่คิดว่าเป็นสาระของบันทึกซึ่งมีค่ากว่ามาก