พี่หมอเล็กถามถูกท่านเลยค่ะ
พี่ได้ทำในสิ่งที่ศิลาตั้งใจว่าจะถอดบทเรียนบันทึกของกัลยาณมิตร แต่ยังทำไม่ได้ทำสักที...เห็นพี่ทำให้ดูเป็นตัวอย่างก็รู้สึกว่าเป็นบันทึกที่เติมเต็มซึ่งกันและกันมากค่ะ
ซาบซึ้งในความลึกซึ้งค่ะ

น้องศิลาคะ

พี่ไม่ได้ตั้งใจ ถอดบทเรียนเลยค่ะ

พอดีว่า อ่านบันทึกอ.ชยพร แล้วก็พิมพ์ความคิดเห็นไป ความกังวลงาน กังวลโน่นนิดนี่หน่อย รู้สึกผิดด้วยที่ณ เวลานั้นผ่านวันหยุดมาแล้วสองวัน ทำไมเราได้งานนิดเดียว

จึงเกิดอาการ เปรย(พิมพ์)ความคิดออกไปเป็นคำถาม

ดีนะคะที่เป็นการถามถูกคน

อาจารย์ท่านตอบแบบ..ที่ทำให้ประทับใจจนเกิดบันทึกติดตามมา

ความรู้สึกที่เขียนในบันทึก เขียนเรียบเรียงออกมาจากความเป็นจริง จึงถ่ายทอดเป็นฉาก ๆ ว่าเราพยายามแก้ไขความหงุดหงิด หม่น ขัดใจตัวเองอย่างไรบ้าง

รู้สึกสงบลงได้เร็วจนตัวเองก็แปลกใจ

ไม่ได้เดินมาที่คอมพ์พักใหญ่พักหนึ่ง เพราะตั้งใจจะทำงานอย่างเคร่งครัดเสียที

หากก็ไม่เกิดผล จนมาเปิดอ่านคำตอบอาจารย์เข้า เท่านั้นแหละค่ะ ซาโตริ เรายังไม่อยากทำงานในวันหยุดด้วยหรือเปล่า แต่ถ้าไม่ทำบ้างเลยใจก็จะไม่เป็นสุข จึงผ่อนปรน และให้อภัยตัวเอง

ใช่แล้ว เมื่อเราเกิดเมตตาตัวเรา เรารักตัวเรา เราเกิดพลัง

จากนั้นการกลับกลายเป็นว่า เราทำงานได้มากจัง

 

เมตตาธรรมและ Happy Ba เรื่องเดียวกันเลยค่ะ