น้องหมอ  คะ

ขอบคุณค่ะที่แวะมา

นึกถึงในห้องเรียนบาลี จำได้ว่า พระอาจารย์บอกว่า "ญาติ" หมายถึงคนที่มีเชื้อสายเดียวกับเรา ที่อยู่ในระดับเดียวกันกับเราและที่สูงขึ้นไป ส่วน "สาโลหิต" หมายถึงผู้มีเชื้อสายเดียวกับเราแต่อยู่ต่ำลงมา เช่น ลูก หลาน แต่ในพจนานุกรมมคธ - ไทย ไม่ได้บอกแยกขนาดนั้น

เปิดดูในพจนานุกรม มคธ - ไทย ของพันตรี ป.หลงสมบุญ ท่านอธิบายความหมายของ วณฺณ ไว้ดังนี้ค่ะ

"วณฺณ (ปุ) วรรณะ (ชาติ ตระกูล สี) ชื่อของชน ๔ ชาติซึ่งถือตัวไม่ยอมให้ระคนกัน"

และอธิบายต่อว่า

"คัมภีร์มานวธรรมศาสตร์ แบ่งชนออกเป็น ๔ วรรณะ คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ ศูทร "

เนื่องจาก ประมาณ 2,000 - 900 ปี ก่อน พ.ศ.ชมพูทวีปอยู่ภายใต้อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ซึ่งมีการนับถือเทพเจ้าที่ลักษณะคล้ายๆพระศิวะในยุคหลัง ประมาณ 900-600 ปี ก่อน พ.ศ. ชนเผ่าอารยันยกจากที่ราบสูงอิหร่านเข้ารุกรานและครอบครองชมพูทวีปไปถึงลุ่มแม่น้ำคงคา ได้นำศาสนาพราหมณ์เข้ามาด้วย ส่วนศาสนาฮินดูนั้น เกิดขึ้นภายหลัง เพราะศาสนาพราหมณ์เดิมเสื่อมโทรมลง จึงมีการฟื้นฟูขึ้นใหม่ เรียกชื่อใหม่ว่า ฮินดู แต่สามารถเรียกหาในชื่อเดิมคือพราหมณ์ได้ บางทีก็เรียกชื่อซ้อนกันเป็น พราหมณ์ - ฮินดู 

และจากการที่มีการแยกวรรณะต่างๆตามศาสนาพรามณ์ และพระพุทธองค์ก็อยู่ในวรรณะกษัตริย์ จึงน่าจะหมายถึงบรรพบุรุษของพระพุทธองค์รวมถึงพระองค์เอง นับถือศาสนา พราหมณ์ อยู่เดิมนะคะ 

ซึ่งในช่วงเวลาที่พระพุทธองค์มีพระชนมายุ พราหมณ์บางพวกเห็นว่า พิธีกรรมต่างๆไม่สามารถช่วยให้ตนมีชีวิตนิรันดร์ได้ จึงยอมปลีกตัวออกไปค้นหาโมกขธรรม หาหนทางที่จะนำไปสู่ภาวะนั้นๆ ซึ่งยุคนี้เรียกยุคอุปนิษัท

พระองค์ก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ โดยโมกขธรรมที่ทรงออกแสวงหาเดิม ก็เพื่อจะ ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย แต่กลับปรากฏว่า ทรงพบโมกขธรรมที่ยิ่งกว่า คือ เมื่อจะไม่มีการแก่ เจ็บ ตาย ก็ต้องไม่มีการเกิดด้วย

จึงกลายเป็นคำสอนที่ต่างไปจากคำสอนในทุกศาสนาที่มีอยู่เดิม เป็นพุทธศาสนาขึ้นมาค่ะ

รออ่านเรื่องอุเบกขาที่กำลังจะเขียนนะคะ