ชอบมาก ที่ว่านั่งสมาธิ ดีนะคะ สมาธิ ทำให้ สงบ สบาย และความสบายจะเป็นเครื่องจูงใจ ให้เกิดศรัทธา ความเชื่อ และมีความประสงค์จะทำให้ความสบายนั้นเกิดขึ้นอีก เมื่อทำไปเรื่อยๆ จิตจะมีการรวมตัวมากยิ่งขึ้น ร่างกายมีกำลังได้ก็เมื่อได้รับอาหาร เช่นกัน จิตจะมีกำลังได้เพราะสมาธิ ถ้าไม่ทำสมาธิ จิตจะเกิดความฟุ้งซ่าน กังวล วุ่นวายใจ ควบคุมจิตไม่ได้ เพราะกำลังไม่เพียงพอ คุมจิตไม่ได้ก็เดือดร้อน ส่งผลตัดสินใจผิดพลาด แล้วก็มาเสียใจภายหลังกันว่า ไม่น่าเลยเรา นี่ก็เนื่องว่าสมาธิอ่อนแอ ควบคุมจิตใจก็คุมไม่ไหว ความเศร้าหมอง ขุ่นข้องใจ ผิดหวัง ก็เกิด ซึ่งเป็นภาวะของจิตที่เสียกำลัง เมื่อเสียมากๆเข้าไปจนถึงขีดต่ำสุด จะต้านทานอารมณ์ต่างๆไม่ได้ เกิดความวิปริตของจิต เคลิ้ม หลงใหล มองไปเห็นผิดเป็นชอบ ไม่ดีก็ว่าดี (มีเยอะนะคะ) เมื่อลดไปจนถึง จิตต่ำทรามเป็นอันว่าใครก็ฉุดไม่อยู่นะนั่น..อิอิ แต่กรณีฉุดไม่อยู่ ผู้ตรัสรู้อย่างพระพุทธเจ้า ก็ทรงตัดรำคาญ ด้วย อุเบกขา เพราะว่า พวกนี้แม้สั่งสอนเพียงใดก็ไม่อยากจะฟัง พวกนี้จึงสามารถสร้างบาปได้ ชั่วได้มากในสิ่งที่เราคิดว่าไม่น่าจะทำได้ แต่พวกนี้ทำได้ อ้าว....นี่เราไปเรื่อยเลย จบไม่ลง 555 สรุปว่า จิตใจเรานั้นเมื่อพยายามทำให้เกิดสมาธิแล้วจะสามารถบังคับจิตให้เดินไปทางใดก็ย่อมได้