สวัสดีค่ะคุณศิลา

เห็นด้วยค่ะที่บอกว่าเราจะต้องก้าวข้ามความสงสารไปก่อนก่อนที่จะถึงความเป็นกลาง

จึงชอบที่หลวงปู่ติช นัท ฮันท์ สอนว่าเราต้องระมัดระวังที่จะไม่เข้าไปช่วยเหยื่อ （สัตว์ที่กำลังจะถูกกินเป็นอาหาร) เพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดในใจเราเอง

อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงเรื่องที่ผีเสื้อตัวหนึ่งที่กำลังติดใยแมงมุมอยู่ แมงมุมกำลังสาวใยเข้ามาเพื่อจะจัดการกับอาหารมื้อแรกหลังจากที่มันอดโซมาหลายวัน ผีเสื้อก็กำลังตะเกียกตะกายพยายามที่จะหลุดพ้นจากใยแมงมุมนั้น บังเอิญมีนักบวชผ่านมา ช่วยผีเสื้อตัวนั้นไว้ด้วยความเมตตา แต่ทว่าแมงมุมตัวน้อยต้องอดอาหารต่อไป และแล้วก็มีนกตัวหนึ่งบินโฉบมาจับแมงมุมผู้หิวโหยตัวนั้นไป โดยที่นักบวชไม่ได้ช่วยเหลือแมงมุมตัวนั้นแต่อย่างใด

ฟังเรื่องนี้ครั้งแรกน้ำตาไหลเพราะสงสารเจ้าแมงมุมค่ะ

สุขสันต์วันทำงานค่ะ