สวัสดีค่ะคุณท้ายอาสน์สงฆ์...

ขอบคุณค่ะ ที่นำสิ่งดีๆมาเล่าสู่กัน อ่านแล้วพลอยมีชีวิตชีวาไปด้วย เห็น พลังของคน ในการมีส่วนร่วม  มีกระบวนการต่อเนื่อง หลังจากพบจุดเปลี่ยน  และที่สำคัญ เป็นการเปลี่ยนที่เริ่มจากพลังของคนภายในชุมชนเองด้วยสิค่ะ... น่าชื่นชม..และการเสวนาด้วยการตื่นรู้  ทำให้เห็นบรรยากาศขณะพูดคุย 

ดีจังเลยค่ะ...ทุกอย่างดูเหมือนจะมี timing ของมันเอง...สุกงอมได้ที่จะถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ  ที่มาจากคนต่างถิ่นเห็นคุณค่า เห็นความสำคัญ ทำให้ได้ข้อคิดหันมามองตนเอง...สุดท้ายสร้างเครือข่าย สร้างแนวร่วม มีเพื่อนที่จะดำเนินการต่อไป...เิริ่มต้นได้อย่างน่าชื่นชม :-))

เหตุการณ์ทำนองนี้คล้ายๆกับที่ปักษ์ใต้ในพื้นที่ ที่ทำงานอยู่ ...พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น เกิดจากการสะสมของมีค่า ที่ผู้มีจิตศรัทธา นำมาถวายวัด เจ้าอาวาสซึ่งเป็นผู้นำจิตวิญญานในชุมชน  ศูนย์รวมของชุมชน ท่านก็ต้องเก็บไว้ ดูเหมือนกับว่าของเหล่านั้น ไม่ได้แสดงคุณค่าในตัวมากนัก นอกจากมีผู้เข้ามาช่วยเหลือ นำไปจัดแสดงให้เป็นระบบ....ส่วนความร่วมมือของชุมชน มีความพยายามที่จะเกิดขึ้น แต่ยังไม่เห็นความต่อเนื่องค่ะ ยิ่งสถานการณ์ในปักษ์ใต้ คุกรุ่นอย่างนี้ เกรงว่าถ้ารอจุดเปลี่ยน...จะเป็นอย่างอื่น :-((

รอดู และให้กำลังใจ "วัดคุ้งตะเภา" ก่อนแล้วกันนะค่ะ:-))