- แต่ละคนมี "ความเป็นปกติ" ของอารมณ์ไม่เหมือนกัน หากเมื่อใดก็ตามที่เรารู้สึกว่าไม่อยู่ในร่องในรอยของอารมณ์ปกติ เราก็อาจจะรู้สึกว่าบททดสอบของอารมณ์ไม่ผ่าน เราเท่านั้นที่จะรู้ดี ตรงนี้ จึงรู้สึกชื่นชมและเคารพในการทบทวนใคร่ครวญในอารมณ์ของคุณปริมค่ะ เพราะไม่มีใครบอกได้เลยนอกจากตัวเราผู้ปฏิบัติกับ "ครู" ทางธรรมที่มองเห็น
- เคยประสบเหตุการณ์นี้เหมือนกันค่ะ ตอนเกิดอุบัติเหตุรถเฉี่ยวชนสด ๆ ร้อน ๆ หัวใจเต้นแรงมาก และก็ไม่ยอมเหมือนกัน โดยไม่สนใจเหตุผลคู่กรณี นั่นคือปฏิกริยาครั้งแรกของคนทั่วไป จากนั้น ปฏิกริยาจะเปลี่ยนไป เร็วหรือช้า ขึ้นอยู่กับการรู้ตัว...หยุดฟังเสียงหัวใจตัวเอง ดูลมหายใจตัวเองหรือเปล่า การตัดสินใจของเราอาจไม่แตกต่างกันระหว่างตอนรู้ตัวกับไม่รู้ตัว แต่ภายในที่สงบเย็นจะบอกเราได้ว่าผ่านหรือไม่ ...วันนี้ไม่ผ่าน พรุ่งนี้ก็ผ่าน ตราบใดที่เราเห็นต้นทางของการปฏิบัติ
- การเห็นต้นทางของคุณปริมจึงงดงามและน่าศรัทธามากกว่าบททดสอบเหตุการณ์ที่ผ่านมาว่าสอบตกหรือไม่ค่ะ
- ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ดี ๆ ที่กรุณามาแบ่งปันค่ะ