ตอนนี้หนูกำลังเรียนวิชา เคมี สำหรับครูวิทย์ปี 55 อยู่ค่ะ สิ่งที่อยากพูดคือ "ประทับใจท่านมากค่ะ สำหรับความรู้สึกเด็กปีหนึ่งที่่ได้อยู่ในห้วงปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตของตนเอง จากพ่อจากแม่มา จากที่เคยเรียนในโรงเรียนมีครูมาคอยจ้ำจี้จ้ำไช ก็มาเป็นนั่งเรียนในห้องเรียนรวมใหญ่ๆ ที่มองเห็นอาจารย์เพียงหริบหรี่ ความรู้สึกว้าเหว่ ปรับตัวยังไม่ได้ ยังหาที่เพิ่งทางใจไม่ได้ แต่ ณ วันหนึ่งได้เรียนวิชาหลักเคมี กับ อาจารย์นงนิตย์ มรกต ความรู้สึกที่หว้าเหว่ คิดถึงบ้านมันบรรเทาลงมาก ท่านเป็นกันเอง เอาใจใส่นิสิตเท่ากันทุกคนทั้งคนที่ได้และคนที่ตามเพื่อนไม่ทัน ท่านจะเดินไปหาถึงที่ จนนิสิตเข้าใจพร้องต้องกันแล้วท่านจึงเริ่มสอนต่อ (และสิ่งที่ประทับใจมากกว่านี้คือ ท่านเป็นอาจารย์คนแรกที่แทนตัวเองว่าครู ตอนแรกท่านก็สอนไป แล้วพูดแทนตัวเองด้วยคำว่าครู ขณะนั้นฉันหยุดอึ้งนิดๆ เพราะในมหาลัยจะมีน้อยมากที่จะมีคนเรียกตัวเองว่าครู ในความคิดของดิฉัน(ในความคิดส่วนตัวน่ะค่ะ) คำว่าครูมันใกล้ชิดกัน เป็นกันเอง อบอุ่น เหมือนที่ครูกับนักเรียนในโรงเรียน แต่คำว่าอาจารย์สำหรับดิฉันก็คือ ท่านที่มีบุญคุณผู้ให้วิชาสำหรับเราคนหนึ่งแต่ดูเหมือนจะห่างไกลกัน มากกว่าคำว่าครู พอได้ยินคำว่าครูจากท่านในใจมันอบอุ่นขึ้นมาทันที ความรู้สึกของเด็กปีหนึ่งที่ว้าเหว่สับสนกลับมีสติ มากขึ้น ตั้งใจที่จะใช้ชีวิตในมหาลัยมหาสารคามแห่งนี้ ได้มากขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่ประทับใจ ปลื้ม ยังไงบอกไม่ถูกค่ะ