พอพูดถึงเถียงนาก็อดคิดถึงสมัยเด็กๆไม่ได้ สิ่งที่ปรารถนาที่สุดคือได้นอนนา ในช่วงเวลาเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ชอบมากๆ พอแสงแดดเริ่มอ่อนแรงลง ความร้อนเริ่มหดหายไปและมีความเย็นเข้ามาแทนที่ ความเงียบสงบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  แต่มันไม่น่ากลัวเลยสักนิดสำหรับผม มันกลับดีซะอีก อากาศกำลังสะบาย มีเสียงกบ เขียดและแมลงร้องแข่งกันให้ฟัง ไม่ผิดอะไรกับการฟังเพลงโอเปร่าของคนไฮโซ แต่ผมโชคดีกว่า ที่ไม่ต้องไปซื้อตั๋วราคาแพงๆทุกสิ่งทุกอย่างที่ฟรีหมดเถียงนาเปรียบดั่งโรงละคร สัตว์ทั้งหลายเสมือนนักร้องนักดนตรี เราคือแขก  VIP.จะนั่งฟังนอนฟังก็ได้ บรรยากาศก็แสนหวานอาหารก็เลิศรส ฝีมือกุ๊กมือ 1 ของโลก(แม่ผมเอง) ว่าแล้วก็อยากจะกลับบ้านไปนอนนาซักคืนสองคืนเน๊าะ ....แต่หน้าที่การงานบังคับทนอีกหน่อยละกันต้องมีสักวันที่ผมจะกลับไปนออนนาให้ได้...................สายเลือดชาวนา