สวัสดีค่ะ คุณฉัตรชัย
- บันทึกนี้กระทบต่อมเจ็บใจของดิฉันอะค่ะ ดิฉันเรียนศิลป์ภาษา เน้นภาษาอังกฤษ เรียนปริญญาตรี ก็วิชาโทภาษาอังกฤษ เรียนปริญญาโท ก็ยังมีเวลาดูหนังฝรั่งมากกว่านั่งเรียน
- มาทำงาน ก็ต้องทำงานในฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับฝรั่งอีก
- นับแต่บัดนั้นจนบัดนี้ และคงจะต่อไปจนบัดโน้น.. ดิฉันก็ยังเขียนไม่ได้ และไม่ได้เขียน เพราะเขียนแล้วรู้สึกว่าใช้ไม่ได้ ก็เลยไม่กล้าเขียน ทักษะการเขียนก็เลยยังไม่เป็นอันใช้จนบัดนี้
- พูดแล้วขอเจ็บใจอีกที...
- ดิฉันไม่ได้โทษครูเลย แต่โทษความไม่เอาใจใส่ของตัวเอง ที่ไม่รู้จักพัฒนาตัวเอง จนบัดนี้ ตอนไหนจะเปลี่ยน y เป็น i แล้วเติม es ก็จำไม่ได้เสียแล้ว.... เจ็บใจซะอีกทีนี่แน่ะ...
- แต่คุณฉัตรชัยคะ ขอบคุณมากเหลือเกิน ที่ชี้ทางสว่างจ้าให้ดิฉัน
- ทักษะการเขียนจะเกิดขึ้นมิได้เลย ถ้ามิได้ลงมือเขียน
- และการฝึกเขียนภาษาต่างประเทศ ที่ดีที่สุด คือการเขียนอย่างมีจินตนาการ มีอารมณ์ และมีความรู้สึก และถ่ายทอดเรื่องราวนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ
- แล้วก็ฝึกหัดไป เขียนไป จนกว่าจะชำนาญ
- พรุ่งนี้ดิฉันจะเมลไปหาเพื่อนเก่า บอกเธอว่าเราจะยังไม่ตัดสัมพันธ์ ถ้าเธอทน rough English ทางอีเมลของดิฉันได้
- คาดว่าจะทำให้ฝรั่งปวดหัวไปได้อีกพักอะค่ะ
อิอิ...