เรียนเพื่อนๆ ทุกท่านครับ ผมได้นิทานเรื่องนี้มาจากเมล์ นานหลายปีแล้ว ได้ฟังนิทานเรื่องนี้อีกครั้งจากที่ฟัง อ.สมชาย เล่า พร้อมๆกันกับทุกท่าน จึงจะขอดัดแปลงนิทาน และแบ่งปันแนวคิดที่ได้ ร่วมกันครับ

นิทานปรัชญา

วันหนึ่งมีอาจารย์สอนปรัชญาเดินหิ้วอะไรมาไม่รู้เยอะแยะ และก็เตรียมตัวสอนนักศึกษา สักพักอาจารย์หยิบเหยือกแก้วขึ้นมา พร้อมกับใส่ลูกเทนนิสลงไปจนเต็มเหยือก แล้วจึงถามนศ.ว่า “เหยือกเต็มรึยัง ?”
นศ.ก็เห็นว่ามันใส่ไม่ได้แล้วจึงตอบไปว่า “เต็มแล้ว”.........

แต่อีกประเดี๋ยว อาจารย์ก็หยิบถุงกรวดขึ้นมา 1 ใบ พร้อมกับนำกรวดที่อยู่ในถุงนั้นมาเทลงไปในเหยือกแก้วอันเดิม กรวดก็ค่อย ๆ วิ่งลงไปในเหยือกตามแรงโน้มถ่วงของโลกจนเต็มเหยือก อาจารย์จึงเอ่ยถามขึ้นอีกว่า “เหยือกเต็มรึยัง ?” นศ.ก็พร้อมใจกันตอบว่า “เต็มแล้ว”

คราวนี้อาจารย์ก็หยิบกล่องขึ้นมา พร้อมกับเททรายที่อยู่ในกล่องนั้นลงไป ทรายก็ไหลไปตามช่องว่างในเหยือกใบเดิมจนเต็มเหยือก อาจารย์ก็ถามนศ.อีกว่า “เต็มยัง?” คราวนี้นศ. มั่นใจว่าเต็มแน่นอน จึงตอบอย่างมั่นใจไปว่า “เต็มแล้ว”

อาจารย์อมยิ้ม สักพักอาจารย์แอบหยิบถังซึ่งใส่น้ำขึ้นมา พร้อมกับค่อยๆเทน้ำลงไป น้ำก็ไหลลงไปอย่างรวดเร็วจนเต็มเหยือก. นศ.หัวเราะฮากันลั่นห้องเรียน!!!!!!

หลังจากนั้นท่านก็พูดเรื่องอื่นๆไปเรื่อย

พักใหญ่ท่านก็หันกลับมาเทน้ำ ลงไปอีกจนเต็มเหยือก ทิ้งไว้สักพักท่านก็เทน้ำลงไปจนเต็มเหยือกอีก ท่านทำอย่างนี้หลายครั้ง จน นศ.ทนไม่ได้จึงถามท่านว่าหมายความว่าอย่างไร?

อาจารย์จึงเอ่ยปากขึ้นว่า ชีวิตเรามันก็เหมือนเหยือกใบนี้แหละ จะเป็นชีวิตที่สมบูรณ์ได้น่าจะประกอบด้วยชีวิตทั้ง ๔ ด้าน

......ลูกเทนนิส หมายถึง สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต คือสิ่งที่เราขาดอะไรก็ได้แต่ขาดเจ้าสิ่งนี้ไม่ได้ คือชีวิตครอบครัวที่อบอุ่น (Family Life)

......กรวด เป็นสิ่งที่สำคัญรองลงมา อาจจะเป็นหน้าที่การงานที่สุจริต การเรียน ความมั่นคง ก้าวหน้า มีรายได้พอเพียงแก่การครองชีพ (Business Life)

......ส่วนทราย ก็เป็นเรื่อง ความสัมพันธ์อันดีกับผู้อื่น บำเพ็ญตนให้เป็นประโยชน์แก่สังคม (Social Life) ที่เรามักชอบที่จะหมกมุ่นอยู่กับมันตลอดเวลา

ลองคิดดูว่า ถ้าเราเอาทรายเทลงไปก่อน มันก็จะไม่มีที่ว่างเหลือให้กรวด ให้ลูกเทนนิสใส่เลยนะ เปรียบดั่งกับ ถ้าเรามัวแต่หมกมุ่นหรือจมปลักกับเรื่องบางเรื่อง ที่ไม่ลำดับความสำคัญให้ดี เราก็จะเสียเวลาไปตรงนั้นมาก แทนที่จะเอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่สำคัญกว่า ถ้าเราสามารถเรียงลำดับความสำคัญในชีวิตได้ทุกอย่างก็ราบรื่น

นศ. คนหนึ่งยืนขึ้นถามอาจารย์ด้วยความสงสัยว่า “อาจารย์แล้วน้ำล่ะ” อาจารย์ก็ยิ้ม ๆ พร้อมกับพูดว่า “แม้ว่าชีวิตคนเราจะเต็มเปี่ยมสักแค่ไหน แต่เราก็ยังมีที่ว่างสำหรับการเรียนรู้เสมอ”

การเรียนรู้ที่สำคัญที่สุดคือการเรียนรู้ที่จะดำรงชีวิตด้วยความมีคุณธรรม ศีลธรรม จริยธรรม มีศรัทธา และปัญญา (wisdom) ในสิ่งที่ถูกต้อง ตามศาสนาที่ตนนับถือ มีจิตใจที่สะอาด สว่างและสงบ (Spiritual Life) นศ. พยักหน้าช้าๆ แต่ก็ไม่วายสงสัยว่า “ทำไมอาจารย์เติมน้ำซ้ำแล้วซ้ำอีกได้เรื่อยๆ” เพื่อนๆ ลองช่วยกันตอบแทนอาจารย์ให้ผมด้วยครับ