สวัสดีครับอาจารย์
พบกันอีกครั้งหลังจากที่หายไปหลายปีครับ (ไปรักษาใจตัวเองครับ ตอนนี้พาใจกลับบ้านได้แล้ว) กลับมาคราวนี้มาแจ้งเกิดใหม่ครับ ชื่ออาจจะไม่คุ้นนะครับอาจารย์ แต่หน้าตายังใกล้เคียง หวังว่าคงจะพอนึกออกนะครับ
เกี่ยวกับประเด็นนี้ ผมมีความเห็นว่าเรื่อง ลปรร. ที่ดูเหมือน "ย่ำอยู่กับที่" น่าจะมาจากการก้าวไปไม่พึง "พัฒนา วัฒนา ภาวนา" ครับ ทำอย่างไรเราจะ ลปรร. ด้วยความว่าง...ว่างจาก "อัตตา" ครับอาจารย์
เมื่อสมัยที่ผมไปรักษาใจตัวเอง ผมถูก "กระเทาะเปลือกอัตตา" อย่างหนักหน่วงครับ ตอนนี้ "ตัวตน" ผมเบาไปมากเลยครับ ผลก็คือ "ตัวตน" เบา กายก็เบา ใจก็เบาครับอาจารย์ ฟังผู้อื่นเป็นมากขึ้นครับ (ฟังเฉย ๆ โดยไม่ตัดสิน) ยอมรับเขาในแบบที่เขาเป็น ทุกวันนี้เลยสบายมากขึ้นครับ สอนนักเรียนก็ไม่ทุกข์ ไม่ว่าเขาจะไม่สนใจ เขาจะสนใจเรียน ในใจเรามันก็ยังบอกว่า "เรารักเขาได้ในแบบที่เขาเป็น" ครับ
กราบสวัสดีไปถึงเพื่อน g2k ทั้งใหม่และเก่าทุกคนนะครับ (หากยังนึกไม่ออก ผมก็คือ sophist ปากจัดคนนั้นแหละครับ) แล้วค่อยพบกันครับ