“...สำรวจเข้าไปในใจ คล้ายการคอยสแกนหาโอกาสที่จะพัฒนาในตนเองว่ายังมีสภาวะแห่งจิตเช่นไร ที่เรายังมองว่าเป็นจุดอ่อน และจุดอ่อนนั้นนำมาสู่การเรียนรู้เป็นพลังได้อย่างไร”
เรียน อาจารย์กะปุ๋มด้วยความเคารพ
... ติดตามบันทึก ด้วยหัวจิตหัวใจ ที่พลอย “ฮึกเหิม” ไปด้วยค่ะ
แม้จะเข้าใจกระบวนการได้น้อยแสนน้อย
แต่ทุกครั้งที่ติดตาม มีความรู้สึกชัดเจนว่า ได้เติมเต็มในส่วนพร่องของตนเอง
ทั้งในส่วนของพลังจิตพลังใจ อันเป็นพลังศรัทธา
และในส่วนของบทภาวนา เพื่อการบ่มเพาะปัญญา...แม้นิดแม้น้อย
ยังจำคำครู...ของครูได้ (แต่จำชื่อเสียงเรียงนามท่านไม่ได้)
“...ความรู้ มิใช่ห่วงยาง... ที่พอโยนขึ้นไปแล้ว ทุกคนจะรับได้”
... นำมาไตร่ตรอง มิใช่เพื่อให้กำลังใจถดถอย
แต่ตรองเพื่อให้ใจสงบ มั่นคง รู้จริงตามเป็นจริง
เพื่อการเริ่มต้นบ่มเพาะจาก “ทุนภายใน” ของเราเอง
... แม้จำกัดเพียงใด แต่... จิตที่ตั้งไว้ดี... ย่อมนำพาไปดี แม้ลมขาดสะบั้น...
เสียดายก็แต่ว่า... ตัวช่วยอันคือเครื่องบันทึกเสียงประจำตัว ใช้การไม่ได้เสียแล้ว
ไม่เช่นนั้น คงได้อ่านบันทึกท่านกะปุ๋ม เป็น “บทภาวนา” ประจำตัว
จัดป้อนข้อมูล ลงในหน่วยเก็บความจำ...มีชีวิต
เพื่อว่า... อาจมีบางจังหวะ ที่จิตสามารถสังเคราะห์กรรม...
...ในปัจจุบันขณะได้ ไม่มากก็น้อย
ขอขอบพระคุณและขออนุโมทนาบุญเป็นอย่างสูง
ต่อ “รอยทาง” ที่ท่านกะปุ๋มได้ถากถาง ให้ผู้อยู่หลังได้ติดตาม...อย่างเบิกบานต่อไป
ในทุกๆแง่มุมของโลก...และชีวิตค่ะ สาธุๆๆ
(พิมพ์ข้อความยาวเฟื้อย คลิกจัดเก็บ หายวับ ...หมดอายุ!
ไม่ท้อ...ไม่ถอย พิมพ์ใหม่ทันที ไม่สำเร็จก็ไม่หวั่น ครานี้รอบคอบ เซฟไว้แล้ว อิอิ สาธุค่ะ)